მუდამ ჩემს გულზე თოვდა და წვიმდა
თუ სადმე იყო წვიმა და თოვა...
ასე დაღვინდა და დაიწმინდა
ჩემი წუხილი და ჩემი გლოვა.

სულ ბეწვის ხიდზე
და დანის პირზე
სიარულს ჩემი სიცოცხლე ჰგავდა
და შევეჩვიე საწამლავს ისე,
აღარც მწამლავდა და აღარც მკლავდა.

სულ ვითომ ზრდილი
და ვითომ წყნარი
თვალთმაქცთა ხროვა მეხვია ირგვლივ
და მათი უღვთო ცოდვა და ბრალი,
თავზე მადგამდა ეკლიან გვირგვინს...

ახლაც წვიმს,
ახლაც შორია დარი,
სულზე ფერფლად დევს დამწვარი ფრთები
და გაუღწეველ ღრუბლებში მდგარი,
მიტოვებული ღმერთივით ვთვრები...