***
მუდმივი ბრძოლა.
მშვიდად ვართ მხოლოდ სიზმრად.
და ნურაფერი
გვირღვევდეს ძილის საათს.
ჭაღარა ღამე,
მთვლემარე ჩიტები,
ლურჯი სიჩუმის აჰყოლიან ტაატს.

მუდმივი ბრძოლა,
შემოტევები დილის,
გადაჩვეული მღერას
ტყვიები მოჰყვნენ კივილს:
უკვდავებაც ხომ არსებობსო ქვეყნად...
...იმედად გვქონდა ბრძოლის ბოლო,
ჩვენ გადარჩენა გვსურდა მხოლოდ.

...და გვაპატიეთ.
ჩვენ ხომ ბოლომდე ვდუღდით,
სამყაროს სანგრის
მიწად აღვიქვამდით.
გული კი ძგერდა,
გულს ხომ ცოტაც ყოფნის_
როგორც დამფრთხალი რემა
ქვემეხის ცეცხლში მყოფი.

...აღგვითქვით...იქ...
არასდროს გვაღვიძებდნენ,
დაე არაფრით
გვიფრთხებოდეს ძილი.
...და მერე რა,
თუკი არ გავიმარჯვეთ,
...და მერე რა
რომ უკან არ დავბრუნდით?..

. . .
И вечный бой.
Покой нам только снится.
И пусть ничто
не потревожит сны.
Седая ночь,
и дремлющие птицы
качаются от синей тишины.

И вечный бой.
Атаки на рассвете.
И пули,
разучившиеся петь,
кричали нам,
что есть еще Бессмертье...
... А мы хотели просто уцелеть.

Простите нас.
Мы до конца кипели,
и мир воспринимали,
как бруствер.
Сердца рвались,
метались и храпели,
как лошади,
попав под артобстрел.

...Скажите... там...
чтоб больше не будили.
Пускай ничто
не потревожит сны.
...Что из того,
что мы не победили,
что из того,
что не вернулись мы?..