 | ავტორი: მინიმე ჟანრი: პოეზია 4 მარტი, 2016 |
ცხოვრებას ვტკეპნი ერთ ადგილას წინ ვერ მივდივარ, უკან მოხედვას ვერ ვახერხებ,რა ვქნა ასეა, ხელში კი მხოლოდ ერთადერთი ფოტო მიჭირავს, უკვე დასრულდა ყველაფერი,გარეთ ღამეა
უსასრულო,ნიავი სახეს ეხეთქება როგორც ტალღები ზღვის ნაპირებს,მე კი შემცივდა,ვიყინები, არაფერია ახლა ირგვლივ რომ მოვეჭიდო, თვალწინ არ ქრება შენი წმინდა,სათნო ღიმილი, მე კი სიზმრებში გინახულებ ჩემო ყვავილო,
რომელსაც ვრწყავდი ყოველ დილით ან შუაღამეს, რომლის კვირტებმა ამოხეთქა ჩემს ნაცრემლარზე, თვალებს ძლიერად დავხუჭავ და შენ წარმოგიდგენ, გთხოვ დამიბრუნდი გაზაფზულზე,გთხოვ დამიბრუნდი.
ცხოვრებას ვტკეპნი ერთ ადგილას წინ ვერ მივდივარ, უკან მოხედვას ვერ ვახერხებ,რა ვქნა ასეა, ხელში კი მხოლოდ ერთადერთი ფოტო მიჭირავს, შენი თვალები ჩემს საშველად აღარ ანთია.
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
3. სევდიანი ნაწერია, მაგრამ ლიტარეტურულად განხილვისას ეს საკმარისი არ არის. ისე დაიწყო, მეგონა, ძლიერი გაგრელება იქნებოდა. წარმატებები. სევდიანი ნაწერია, მაგრამ ლიტარეტურულად განხილვისას ეს საკმარისი არ არის. ისე დაიწყო, მეგონა, ძლიერი გაგრელება იქნებოდა. წარმატებები.
2. განწყობა მხოლოდ...
განწყობა მხოლოდ...
1. თუ უკან ვერ იხედები, მაშ, წინ გახედე გზასაო. ისე ქენ, გზამ მიგიყვანოს, იმ მიტოვებულ მთასაო.
++ თუ უკან ვერ იხედები, მაშ, წინ გახედე გზასაო. ისე ქენ, გზამ მიგიყვანოს, იმ მიტოვებულ მთასაო.
++
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|