შავი მიწიდან წამოყოფს ხელსა
და გახრწნილ სხეულს ჩამიტანს ღრმადა,
ცა არ დამადენს ნამსა ცრემლადა,
და კაცი ისე აუვლის გვერდსა,
როგორც ვირთხის გაჭყლეტილ ნეშთსა,
მიწა დასკდება და აყროლდება,
მასზე იდუღებს სისხლი დამპალი,
ამოვა ვარდი ეკლებიანი,
მუდამ დამჭკნარი და მოწყენილი,
ამ ცხოვრებაზე დაღონებული,
მის დანახვაზე იცინებს ხალხი
და ცინიკურად იჩურჩულებენ,
რომ არაფერი გამომივიდა,
მე უბედურსა ამ ჯოჯოხეთში.
ხელგამოწვდილი სამართალს ვთხოვდი,
ზომბების მაგვარ რაღაც სხეულებს,
ახლა აღარ ვდგავ მიწაზე ფეხსა
და ვეღარ ვიტყვი მე ვერაფერსა!...