ჩემთვის ეს ქალაქი,უცხო
სხვისიერი
გახდა არამყარი,ცივი
ნივთიერი.
უფრო ღირსეული ტყეა
უსიერი
სურო-შესეული ქოხი
მზის-იერით.

იქ ღამეს,
კოცონთან ცეკვა უხარია.
ქოხიც მწუხარეა
თუ ჩაქრა ბუხარი.
გარეთ ხეთა რხევა,
უტყვი მინორია.
წინ მთებია ბოხი, არიით მქუხარე.

დღე,
ბაჯაღლო მზით ორდენოსანი
უსიერ ტყიდან რომ გადიქსაქსა
შეფრინდა ღამე,
როგორც ქედანი
ქოხში
და,კოცონს ეცეკვა სალსა.

მათი ცეკვა
იწვევს უმძაფრეს სონეტებს
აღტაცების
,და დაცემის აკორდებით
რადგან ღამის
და კოცონის სილუეტებს
სურთ სიშორე,და უცნობი მომენტები

იქ შვენის
უხეშთან შეხება სინაზეს
--ცეკვები
შიშველი ფეხებით მიწაზე

ვხედავ ირწევა შენი წელი
ჩემ-ხელ-ხვეული,
ტანი ჟრჟოლებით,ტაოებით
ძალ-მილეული

ამოვესიე
ედემის ბაღს ადამის მადით
ამოვესიე
და ვაშლებთან შემაგვიანდა