უსულოდ ღამე როცა ეცემა
შესისხლულ ციდან მყინვართ ვარაყებს,
ქარიშხალებით ნაქორალები
ნისლები ღგვანან დაკლულ ზვარაკებს,
მაშინ ქარაფთა ლაყბი ქარები
მიმოქრით სტვენენ გმირთა არაკებს;
--''აიკრიფნესო ცად ღთის ძალები
უმწყემსო ფარა კარგავს ფარეხებს''.
ყმათ მოსახმობად რეკვენ ზარები
ზირწუში ხმათა ამორძალებით,
ზართ ხმათა ექო, ბზარავს შორ ეხებს
როგორც, ქვითკირებს მეხვენ ბზარები.
როდისიყო ხანა ნეტარი,ნატრული.
როდისიყო ჟამი, გმირთა გასახარი.
მათ თაოდ ირჩევდა მარჴე გზა,მთა მტრული,
ძველ წელთა წარმართი დღეების ლაშქარი..