ქალაქს არადა,
მთას უხდება ჩემი ბუერა,
ავდარში გული
წვეთებისთვის გადაუშლია,
"შლიაპასავით"
თავს ახურავს მონადენ წყაროს,
ხან სევდიანი, ხან ისეთი მხიარულია.
ქალაქს არადა,
მთას ასხედან სოკოებივით,
“ბუერებშიო, გრილიაო” გამიგონია,
როცა სულ ცოტა,
სულს სჭირდება ახალი სუნთქვით...
და ტკივილებიც სალტესავით მოგჭიდებია.
“ბუერასავით ცვალებადი, თავნება ხარო”,
ხოდა, წავალ და
მის ჩრდილებში მოვკალათდები,
არავის არა,
მას ვუამბობ აწყვეტილ ფიქრებს,
ქალაქს არადა,
მთას ვუხდებით მე და ბუერა.