არ ვიცი, ძველად როგორ უყვარდათ,
ვწევარ გულაღმა ღამეს ვათენებ
და ვხედავ
განზე უხმოდ გადადო
მთვარემ
ღრუბლების რუხი საფერფლე.
მე კი პირიქით,ვარდისფერ დასტას
მოგონებების,სკივრიდან ვიღებ
ეს მონატრება იქამდე გასტანს
ვიდრე ვიღაც სხვა ამირევს ფიქრებს.
ან სამუდამოდ დარჩება ჩემში
თაფლისფერ ზღვათა ტალღის ტყლაშუნი
მე სიყვარული მეტად ვერ შემშლის
ისედაც გიჟად ვარ შერაცხული.
სწორედ ამიტომ შენ ნუღარ სწუხარ
არის რაღაცის დათმობა ერთობ
ცხოვრება,
რადგან წააგავს ბუხარს
არ მოხერხდება სულ ცეცხლი ენთოს,
ხანდახან კვამლით გაავსებს ოთახს
ხანაც გაგვათბოს ან რა ქნას მეტი,
ვის უსწავლია პირდაპირ ლოცვა
თუ ვერ იპოვა თავისი ღმერთი?!
მანამდე ტკივილს მაჯებში ვმალავ
არაპოეტურ ძარღვების შიგნით
უნდა მიყვარდე,ნუ ამიკრძალავ
სანამ ვსუნთქავ და რაღაცად მიღირს
ხელს შერჩენილი თითების სითბო,
ჩემს ხელისგულებს წლებია დააქვთ
და ვინაიდან არაფერს ვითხოვ
შენგან უბრალო შენდობის გარდა...

მე ვერ ჩავაქრობ გრძნობების ბუხარს,
გთხოვ, ნუღარ სწუხარ ...