დილაობით ნეკნეკბზე ხელებ  დაწყობილი ვიღვიძებ ..
სიბნელე მართმევს სიმშვიდეს ...
და შენ არალეარული ხარ .. 
სიზმრებს ვერ ვნახულობ ბედნიერ ადამიანებზე...
სხვანაირდ ისინი არ ახდებიან
მიკვირს ჩემი მშვიდი სუნთქვა...
დროის სეირნობა რომ არ მაშინებდეს ...
ჩემი სხეულიდან არასდროს გავიდოდი ..
მე შეიძლება დავრჩები ბავშვად ...
მაგრამ არასდროს გავიზრდებიი..
ხშირად ..
ლავიწებში ვილაგებ მკვდარ ბეღურებს ...
მერე ვხედავ  .... როგორ მაცლიან სიცოცხლეს
და მიფრინავენ ...
მიტოვებენ მხოლოდ ჩამოშლილ ფრთებს ...
ცრემლიანი თვალების დახუჭვაა ყველაზე რთული ----
იცით ზამთარში ჩიტუნები,
ჩემი სხეულიდან რატომ არ მიფრინავენ...
ჩემი მარტო დატოვების ეშინიათ ...
ამიტომ იდებენ ბინას ჩემში..
ნეკნების მხარეს ...
და თქენ არასოდეს გიკითხხავთ ...
რატომ …………!

2015 --- 30 დეკემბერი ... 03:47