___________________________________________
მე, უშენობის ნაკლი არა მაქვს,
ვერც შენმა წასვლამ დამღუპა ჩემო,
უბრალოდ, მას აქეთ შაქრიან ყავას,
არაფრის არ აქვს, სიტკბო და გემო...
___________________________________________
ასფალტზე, ოროსანი ბავშვივით დამდგარია,
კუთხეში ლამპიონი, ცრის თავს ვერ შეაფარებ,
გარეთ კი, წვიმაა და ისეთი ავდარია,
ქუჩაში პირველივე, გამვლელს რომ შეგაყვარებს...
___________________________________________
ხორციდან სულზე მოჭერილი ალიკაპებით,
ვსუნთქავდით ჰაერს, იძულებით, ცხოვრების ჯავრზე,
შემდეგ კი გავხდით სისხლიანი ავაზაკები,
და გოლგოთაზე ეხლა ერთად გვაკრავენ ჯვარზე...
___________________________________________