მოქარგული რვეულები მიყვარს,
ლამაზ-ლამაზ ფერებად,
ლამაზი ორნამენტებით,
შემიძლია საათობით ვარჩიო მათი ყდა,
ფურცლის ხარისხი,
შემდეგ კმაყოფილი დავბრუნდე სახლში და
თაროებზე იმ ფიქრით შემოვდო, რომ გავავსებ,
ოქროსწვერა კალამს მოვუსვამ და მელნით გავასუქებ.
ღიმილით ვემშვიდობები დროებით
და იწყება მათთვის ჟამი ლოდინისა -
სხედან და ელოდებიან რას ჩავწერ მათში.

ვუყურებ და ვიბნევი
ასეთი ლამაზები არიან,
მოიგეს ჩემი გული, მაგრამ არ ვიცი რა სწამთ,
მხოლოდ ჩემი არაცაცია ხელია მათთვის შემოქმედი.
გავაცნობ სიტყვებს და მაშინ ირწმუნებენ იმ უზენაესს,
რომლისაც ჩემ მიერ მათ სხეულზე დაწერილ თითოეულ ბგერას სწამს,
ირწმუნებენ, როგორც გვარშეცვლილი რძლები.
მესმის ჩემი სარძლოების ფურცლების შარაშური,
კისკისებენ, 
ხალისიანი მოლოდინი აქვთ სატრფოსთან შეყრის.
შებინდებას მათი სიმშვიდე მოჰყვება,
დილას კი სულგანაბულნი ხვდებიან თეთრებში გამოწყობილი პატარძლები - მელნისთვის, როგორც საქმროსთვის გამოპრანჭულნი.
ელიან მოქარგული რვეულები სატრფოს,
ელიან თეთრი სიცარიელის შევსებას.
მოლოდინი მშვიდია,
ღირსეულს ელიან,
სატრფო კი,
შეიძლება არც ლამაზი ხელწერით გამოყვანილ ასოებად დააჩნდეთ,
ან სულაც უწმაწური სიტყვებით აავსოს მათი მქრალხაზიანი უბიწოება.
წლებია თაროებზე ერთმანეთის გვერდით სხედან ცარიელი რვეულები,
მე კი -
მათი სიცარიელის შემოქმედი,
ვუღიმი და ვესაუბრები იქვე მყოფ ჭაღარა წიგნებს,
ვეკითხები აზრს,
მელნის ავ-კარგიანობასთან და აღზრდასთან დაკავშირებით.
ისინიც ბევრ, ძალიან ბევრ რჩევას მაძლევენ
და მაბნევენ,
მათი გამოცდილება სავსეა და მძიმე.
მათ ცარიელ ფურცლებზე სხვა ღმერთებს ულოციათ
და თითქოს რწმენაც არ აქვთ საერთო.
არ მინდა ჩემი პატარძლების ასე აჭრელება -
ისინიც სხედან და ელიან მელანს,
მე კი მათი სითეთრის შებღალვას ვუფრთხი
და ასე გადის დრო ჩემთვის და ჩემი ომის ორომტრიალში ჩაბმული ჩემი პატარძლებისთვის.