მთებს შემოაწვა ნისლის ნაჭრებად
ჩუმი ტკივილი ნაცნობი ერთობ,
წარსულის ფონზე სულაც არ ჭკნება
და გულიც დუმილს ვერაფრით ვერ თმობს.

მთებსაც შეაშრათ წვეთი და სიტყვა
წვიმა არ მინდა ცვარიც ვერ ვნახე,
ირგვლივ სიჩუმემ ისე დასეტყვა
სულ გაილეწა სულის ვენახი.

თითქოს მწერივით ქსელებში გაბმულს
სულს სიძლიერეს ვეღარ ვპირდები,
ალბათ დაბზარავს დუმილიც ამ გულს
როგორც მთის კლდეებს ცხელი სხივები.

სისხლი ზღვებივით ბობოქრობს, უვლის
მაგრამ ვერ გასცდა ნაპირებს, ძარღვებს
ვაგრძელებ გზას და ჩემ ჯიუტ დუმილს
კვლავ მხოლოდ ჩემი ლექსები არღვევს.