მწველი მზე მოადგა ფანჯრებს. ოთახში გაბატონებულმა სიცხემ თვალები ამატკია. სიმტკიცე გამოვიჩინე და მზეს თვალი სხივში გაუყარე...
აჭრელებულ ფერთა გამაში შენს სახეს კონტური მოვავლე. მწველი მზისგან დაბნელებულ გონებას სულ ერთი და იგივეს ვუმეორებდი!
გამახსენდე ნეტავი...
იმედი გამიცრუვდა...
ამოიშალნენ შენი მკვეთრი ნაქვთები მეხსიერებიდან. დაცარიელებულს აქა იქ ლაქები შემორჩენილიყო. ალბათ ისინი მახსენებდნენ შენს თავს.


ფერი ყვითელი - ბუნდოვანი მოგონებები.