მე ვიცნობ,ერთ ბრეკეტებიან გოგოს -
ის,სულ იღიმის...
მისი ღიმილი წააგავს -დედამიწას მოახლოვებულ
ასტეროიდის ანონს.
თავიდან გაშინებს , მაგრამ არ უნდა გაექცე.
უნდა მოიშორო ეს სულელური შინაგანი ხმაური,
ათასგვარი სისულელე , რომელსაც ავრცელებენ მასზე.
კამათელის გაგორებასავით , ერთხელ მაინც უნდა გამარტივდე
და ერთხელ მაინც უნდა მიენდო იღბალს...
მე ვიცნობ,ერთ ბრეკეტებიან გოგოს.
მისი ღიმილი ძალიან ჰგავს , ღამით, ატმოსფეროში შემოჭრილ
განათებულ ასტეროიდს ,
რომლის ჩუმი , თანმიმდევრული მოახლოვება
იმდენად გიზიდავს, -
სიამოვნებისგან შეიძლება,ფეხმოუცვლელად მოკვდე,კიდეც.