გოგონა ცისფერ აივანზე იწნის ნაწნავებს.
ჩიტები დაბლა დაფრინავენ. ალბათ იწვიმებს.
ჩამოეშვება წვიმა, როგორც მუქი საკრალი.
როგორ უხდება უთენიას მკვეთრი სიცივე,
როგორც სიჩუმე და სიმუქე მძიმე დაკრძალვებს.
. . . . . . . . . . . . . .
კიდია კაბა ამ ოთახში, ბევრი ყვავილით.
დღეები, ზოგჯერ, წააგავენ ნაპოვნ სარკოფაგს.
მანძილს კარამდე, მერე უკან ისე გავივლი,
ლამის კედლება შემომძახონ:
- გეყო!
- მარტო ხარ!
............................
შენა ხარ ჩემი გამოცანა, ჩემი ბრაილით
ნაწერი ტექსტი.
ასეთია ჩემი - მიყვარხარ.