აივანზე ვიჯექი
მზე ჩადიოდა,
ვუცქერდი...
არ ვიცი რას ვგრძნობდი, მაგრამ მღელვარებამ ამიყოლია.
რატომღაც საშინლად მომინდა დალევა.
მინდოდა ღრმად ჩამეხედა ჩემს სულში
და თითო გახსენებული ტკივილისთვის თითო ყლუპი არაყი მიმეძღვნა.
არ მიყვარს დალევა.
ბევრი გამახსენდა,
ბევრიც დავლიე...
არც ეყო ტკივილს არაყი...
გახევებული ვუცქერდი სივრცეს და ვგრძნობდი, როგორ ბინდდებოდა
ცა,
თვალები,
სიჩუმე იყო...
***
გაიღვიძე გთხოვ, შუაღამეა უკვე. მომესმა ხმა.
თვალი გავახილე. ჩემს გვერდით, მხარზე მოყრდნობილი დაახლოებით ჩემივე ასაკის გოგონა იჯდა. ცას უცქერდა.
ვერ ვიცანი.
- სამწუხაროდ დრომ არ დაგვაცალა აქამდე ერთად მოვსულიყავით. ერთმანეთის სითბო და სიყვარული გვცოდნოდა.
სევდიანად გამიღიმა...
- ვიცი ვერ მიცანი...
- მე დიდი ხნის წინ წავედი თქვენგან.
თქვა ეს და  ცრემლები წამოუვიდა.
თვალი გავახილე,
სიზმარი იყო.
***
ფიქრად დამჩემდა "მე დიდი ხნის წინ წავედი თქვენგან"...
ამ ფრაზამ რამდენიმე თვის წინ ჩემი მეზობლის პირველკლასელი გოგონას გარდაცვალება გამახსენა.
თავისი მშობლების განადგურებული თვალები...
სასტიკი და მკვლელი წამი იყო, როცა მამამ თავისი გოგონას თანაკლასელები გულში ჩაიკრა და მწარედ აქვითინდა.
უცებ აცრემლებული საკუთარი დედ-მამა დამიდგა თვალწინ.
ადრე მშობლებმა მითხრეს, რომ და მყავდა...
როგორ გადაიტანეს???
***
ყველაფერს მივხვდი.
უცნობი გოგო აივანზე და იყო ჩემი.
და, რომლის გაცნობა ვერ მოვასწარი.
შუაღამე იყო.
ვარსკვლავებით მოჭედილი ცის ქვეშ მტკიოდა...
გულიც...
სულიც...
წარსულიც...
მტკიოდა, რადგან ვიცოდი რომ ხვალ მზე ისევ ამოვიდოდა.
ისევ გავიღიმებდი...