შენ !რომელიც მაძლევ ძალას სიცოცხლისას სიყვარულისას-
მომადლებული დღეებით და ნათელი ღამეებით...
შენ, რომელიც მაჩვენებ გაცისკროვნებულ სიბნელეს
და ჭუჭრატანებში მოფუსფუსე მტვრის სილამაზეს-
შემოჭრილი მზის საბუდარიდან,
როგორც ტოტებში სხივი-
ანათებ ჩემ სულს და მიგყავს მზისკენ,
ესწრაფვი ავღმართო ხელები და მიყვარდეს ყვირილამდე!
შენ ,რომელიც ასე ახლოს ხარ და შორს და
მჩუქნი მხოლოდ ამ გრძნობას ,რომელიც ტკიბილია
და  უსაშველოდ მძიმე
მბადებს და მძარცვავს-
ისევ შენ მიერ გამოსაღვიძებლად,მოსავლელად
ისევ შენ მიერ ჩასახუტებლად და მისაღებად.
როგორც  ნაყოფი დაკარგული ,გაუვალი
და მწვანე ტყეებისა , დახუნძლული ხე ბუნებისა
აღვავლენ ვედრებას შენ მიმართ ხელაპყრობილი:
შენ ,რომელსაც ასეთი დაგყავარ ბუნებაში და
არ ძალმიძს მე შევეწინაარმდეგო შენ ძალას,
შენ განფენილობას უსასრულოაში-
მომეც ძალა განახლებისა
შემოდგომის ფოთლების ცვენის და
შეფუთვის ულამაზეს თეთრ სასულეთში,
რათა მოვიპოვო ძალები
კიდევ ერთხელ  შენ სითბოში,
გაზაფხულზე გამოღვიძებისა
რათა საკურას  გაზაფხული წვიმდეს-
როგორც საჩუქარი ბუნების,როგორც ღიმილი ,კოცნა
გარდაუვალი ბუნება-განახლებისა...
შენ !რომელიც მაძლევ ძალას სიცოცხლისას სიყვარულისას
მომადლებული დღეებით და ნათელი ღამეებით.
შენ, რომელიც მაჩვენებ გაცისკროვნებულ სიბნელეს
და ჭუჭრატანებში მოფუსფუსე მტვრის სილამაზეს
შემოჭრილი მზის საბუდარიდან.
ხელებაღმართული გევედრები
გამინათე გზა ჩემი წყვიადში ნაბიჯ ნაბიჯ
და მომანიჭე სუნთქვა მთის,
გახშირებული ჟანგბადით,სიმაღლის,
მომანიჭე სუნთქვა- განახლება
აწ და მარადის
და სიცოცხლის ბოლომდე..