და ვიწყებ წერას.
ახლა, აქ ჩემი აზროვნების მძიმე პროცესია.
მინდა ხმაურიანად ამოვახველო ყელში მოწოლილი დედამიწა და
დედამიწამაც ამომახველოს იქნებ როგორმე.

იქნებ როგორმე შევძლო და გულიანად ამოვგლიჯო ჩემს გულს ჩრდილები,
დიახ გულს,
რომელსაც არ აქვს კარები, არ აქვს ფანჯრები და მითუმეტეს ფარდებიც არ აქვს.

მიტოვებულ წიგნების კარადას მახსენებს ჩემივე სული ამ ბოლოს
და ვჩერდები,
არც ამ ფიქრების დასასრულის მსურველი არ ჩანს.
დასრულებით კი დასრულდება ერთ დღესაც ალბათ,
ალბათ ერთ დღესაც არ დამინდობს ჩემი პროცესი,
რომელსაც ვლანძღავ, ვაგინებ და სულაც მკიდია.
მკიდია რადგან მარტო ერთი თვალების მჯერა,
ამ თვალებს კიდევ არც ღმერთის და არც ეშმაკის სახელი არა აქვს მაინცდამაინც.

ცოტაც და გავგიჟდები.
საინტერესოც კია გიჟი რომ გავგიჟდებიო იტყვის
–(პრინციპში)
ეს დღეებია ერთიდაიგივე ბილიკს ვაწრიალებ,
ირაკლის ვუსმენ.
მეფეს ვუსმენ და ვერ ვიტან მეფეებს.

წასულიაო შენი საქმე, მითხრეს ისევ და
ნაცნობ სიტყვებზე გამეცინა ხარისხიანად.

არასდროს არ ვყოფილვარ პირამიდებთან ისე ახლოს როგორც ახლა ვარ,
თუმცა არასდროს არ ვყოფილვარ პირამიდებთან.

ისევ პროცესია.
მიუხედავად იმისა რომ ხმას არ ვიღებ, საკუთარი ღრიალი მესმის და
ემოციების ვერ დამალვის დრო არის უკვე.
ყველაფერს თავისი სახელი აქვს (თურმე),
ისედაც.
უბრალოდ.

დამატებითი მეტაფორების გარეშე მივდივარ!