მთაში სიცივემ დაიდო ბინა,
მზე იჭვრიტება ღრუბლიან ციდან
დღემდე დროებამ რომ ჩამირბინა
ის ყველა წამი ცხოვრებად ღირდა.

ღირდა ტკივილით ფსკერამდე ვარდნა
ამ ტკივილითვე ცაში ნავარდი.
ხან დამადუმა ათასგვარ დარდმა,
ხანაც ღიმილით ცრემლსაც ვფარავდი.

ღირდა სიცოცხლე, რწმენა, იმედი
და მოლოდინი უცხო მომავლის,
სადაც ოცნებას ისე ვიძენდი
ვიცოდი იყო გარდამავალი.

თუმც არას ვდარდობ ან კი იმ მთებმა
ის თეთრი თოვლი იდარდეს როდის?
ისეა მუდამ ზეცა იხსნება
და შტორმის მერე სიმშვიდეც მოდის.

ჰოდა განგებავ თამამად ვბედავ
ყველა სიკეთის ალალად ღირსმა,
რომ გამაჩინა ამ ქვეყნად დედამ
ვფიცავ რომ ღირდა, ნამდვილად ღირდა.