ოთარაანთ ქვრივო!
ისევ გლოვობ ქმარს,
მინდა ძველი სევდა
გაატანო ქარს.

ოთარაანთ ქვრივო!
კვლავ დასტირი შვილს,
მეც შენსავით მტკივა,
მეც სიკვდილი მჭირს.

სანთელს ვუნთებ დედას
და ვქვითინებ ჩემთვის,
მარადიულ გრძნობას
მონატრებაც ერთვის.

მაშ, ვიჯეროთ გული
ტირილით და სევდით,
შენ - საფლავზე შვილის,
მე - საფლავზე დედის.