ახლა ლექსი თქვიო, დამაძალებთ,
ხოდა მეც მოვყვები პაროდიას,
ნოტებს აღარა აქვთ გაგრძელება,
მარტო აკორდები ამოდიან.

წვიმს და მარტო დავრჩი ღამესავით
ვიცი. ბანალური მომენტია.
გულით შემებრალა დედამიწა -
სახით დავუხატე კომედია.

ბევრი ლაპარაკიც აღარ მინდა,
წუთი დამჭირდება (მეოთხედი),
ფერფლით ნაშენები სამოთხიდან
უფრო ლამაზია ჯოჯოხეთი.

თუმცა გალაქტიკის ორგიაში
მარსი ვენერაზე დაგეშილა,
იქნებ დავამთავრო  ვოიაჟი,
იქნებ პოეზია არ მეშვილა.