ერთ საღამოს, ეზოში
აქშუტუნდნენ ზღარბები
და მარიამს შიშისგან
აუთრთოლდა წარბები.

ჩქარა, ბებო, ჩავკეტოთ
ჩვენი სახლის კარები,
მგონი, გველეშაპი წევს
გარეთ, შესაზარები.

ბებომ ჩაუღიმილა
და ჩურჩულით ახარა:
მწიფე თუთას გპარავენ
დრუნჩიკო და მახარა.

ვაი, მათაც ჩემსავით,
ძირსნაყარი რომ ჭამონ,
მუცელი რომ ასტკივდეთ,
ან ჩემსავით რომ ავნოთ?!

არ იდარდო პატარავ,
ბებომ მშვიდად მიუგო,
მათი მამა,- ზღარბების,
ექიმია ჰიუგო.