ახლა ძალიან სუბიექტური კომენტარი უნდა დავწერო, - ეს ,,ანუ"-ები ლექსებში ვეღარ ამიტანია. მაპატიე, ავტორო, ეს გულახდილობა, უბრალოდ როგორც კი ეს ,,ანუ" შემხვდება, ჩემს ნერვულ სისტემას რაღაც ემართება და ლექსს ვეღარ აღვიქვამ, ისევ და ისევ უნდა მივუბრუნდე, რამე რომ გავიგო. იმდენი ავტორი იყენებს, რომ...რომ... :)

კიდევ ერთხელ ბოდიშს ვიხდი, უბრალოდ ასეთი დამოკიდებულება მაქვს და ეს სავსებით შესაძლებელია, რომ მხოლოდ ჩემი პრობლემაა. იგივე მემართება სტრიქონის ბოლოს და-კავშირზე, რომელიც მერე მესამე სტრიქონის ბოლო სიტყვას ერითმება. - სარითმო წყვილად ვერ აღვიქვამ, რადგან ძალიან მარტივია. მოკლედ ჩვეულებრივი ინდივიდუალური კაპრიზებია და მეტი არაფერი. ნუ მიაქცევთ ყურადღებას :)

აი ,,ანუ"-ს გარეშე, ემოციების დალაგების მერე კი ნამდვილად მომეწონა ლექსი.

კიდევ ერთხელ ბოდიშს ვიხდი ამხელა არაფრისმთქმელი კომენტარისთვის, უბრალოდ მომინდა მაინც დამეწერა.

საინტერესოდ წერ შენ, განსხვავებულად ჟღერადი  მელოდია და ხედვაა.

მიკითხვა ყველას.

გავIთვალისწინებ ანანე ))

პუნქტუაციას და სასვენ ნიშნებს გადახედე.
კარგი ნაწერია, მელოდია იშვიათი და ეს კარგია.
მომეწონა.

სევდანარევი  სილამაზეა  აქ გამხელილი,  პირადი  განცდა, მაინც  იმედი,  აუცილებელიცაა.

კარგი ფინალია.

ჰო

მოსევდიანო.