მივყვები სადღაც ფეხშიშველი თოვლიან ბილიკს
ნაცვლად სიცივის სითბო უფრო ეხება ტერფებს
ანუ ხვდები რომ სული უფრო მეტად გაქვს ცივი
ვიდრე ამ ზამთარს უჩვეულოდ გადანათეთრებს.

მოგყვება თოვა. მიდიხარ წინ! მოგყვება დრო და
და შენს ნაკვალევს ამოსუნთქვას არც კი დააცლის
ცდილობს წაგართვას ჯერაც შენი მხნეობის დროშა,
ცდილობს წაგართვას უიმედო იმედიც დაღლილს.

თუმც სიბნელეში სინათლე, რომ უფრო მეტი ჩანს
არც კი იცის და მარტოობის დააქვს მუქარა
იმ განდეგილსაც როდის იყო იმგვარ ეფქრა
და არ ჰქონოდა უფლის რწმენა ცამდე მქუხარე.

თუ მარტოობა უსათუოდ ჩემი ხვედრია
იყო წამებიც სიგიჟის და შთამაგონებიც,
თუნდაც დაფერფლონ, დაწვან, დაგმონ; ტყვიას მესვრიან?
ჩემი ლექსები მშობელმკვდარნიც მომიგონებენ.

სულ რომ არავინ
და არაფერი,
ჩემი ლექსები მომიგონებენ...