თოვდა იქამდე, სანამ შეეძლოთ,
ტოტებს გაეძლოთ მძიმე სუნთქვისთვის.
მე მოვდიოდი შენი გულისთვის,
როდესაც მოსვლა აღარ შემეძლო
და აღარც მოსვლის სურვილი მქონდა.

იდგნენ სახლები და უსინათლო
ფანჯრებს აჩენდნენ, როგორც ძველ მედლებს
და თოვლის ჩუმი, მჟავე ცრემლები
ეყლაპებოდათ გაყინულ კედლებს.

მე ისევ ისე, მგონია ახლაც,
რომ შენ ნაკვალევს შლიდა ის თოვა
და შენმა ძველმა ეზომ და სახლმა,
ჩემგან დაგკარგა და მოგიპოვა.

თოვდა იქამდე, სანამ შეეძლოთ,
ტოტებს გაეძლოთ მძიმე სუნთქვისთვის.
და ისე თოვდა გზაც აღარ ჩანდა,
სიძულვილის ან სიყვარულისთვის.