ჭადრების გადაღმა არა ჩანს ქარების სათავე;
ბურუსის დუმილი ჩადრივით აცვია მიწურებს.
კადრები მკვდარია, არ გამოდგებიან სათოვად;
იჩქარე ამაღამ, იმავე სხეულით მიცურე
ნაპირთან. ოდესღაც გიცნობდა საერთოდ არავინ,
უფრო კი არ გქონდა ფორმა და სახელი, იერი;
დაგბადეს, მიჰყვები უდაბნოს დამხრჩვალი ქარავნით,
ქრები თუ იწყები თავიდან სამყაროსმიერი.
აბსურდის ფონია. ირხევა ამბები ხრიოკი;
ხარობენ მრავალნი, ამაყად ნეტარნი არიან;
ვიღაცა საფიქრალს საძილე აბებით იოკებს,
ხანდახან მათხოვრობს სითბოს და სინათლეს დარიან
ამინდში. ბავშვები, დიდები - მშიერი; ძაღლები;
ერთმანეთს ასწრებენ არიდონ - თვალები, მიმიკა.
ისინი ცოცხლები კოშმარულ სხეულზე სახლობენ,
მიწა და პლანეტა რომ უწოდებიათ მამა კი
არა ჩანს... დილიდან უბრალოდ ლოცულობს ყოველი
შვილისთვის. იცის რომ გზა არის სალი და ფიქალო.
გროვდება სიტყვები: რამდენი ხანია მოველით
გვეშველოს ოდესმე. უფალო ოდითგან გიგალობთ...