მეტროს ვაგონის შექანებამ წააბორძიკა,
მალვით გახედა, არ ვეგონო სუსტიო გოგოს.
ბაზრიდან ღამით დარჩენილი თევზი მოზიდა,
რაც ვერ გაყიდა, თავის ეზოს ქარაფა სოკოც.

ისე გავიდა ვაგონიდან დიდი ჩანთებით,
თითქოს ამ გოგოს შეყვარება ტვირთად ებოძა
და გოგოს ლურჯი თვალებიდან ამანათივით,
ეგზავნებოდა სიბრალულის მთელი სიმძიმე.

საღამო იყო, ანუ უფრო ღამე გვიანი
და სახლებისკენ მიდიოდა ხალხი უბრალოდ
მე კი იმ ბიჭის სიყვარული ამეკვიატა,
რომ დაიკარგა იმ გოგოსგან ასე უკვალოდ.