მე ის 2 ლარიანი სათამაშოვარ ..
საახალწლოდ გამზადებული სახლის კარებზე ...
სიცივეში რომ აზუტულა და ტკივა
ადამიანის ყოველი გაჯახუნება ...
ყოველ წელს გულში იკლავს საკუთარ ბედნიერებას ...
სულიერი ვარ... ყოველთვის ჩაიზე ვსვამ  ხელოვნებას ...
და მტკივა ყოველი ფუნჯის შეხება ჩემზე ... -_-
მე ვერ გადავიტანე უჩაიობა...
არ მოდიან ზამთარში პეპლები ...
არ მართმევენ სითბოს თითის წვერებიდან ...
მე ვერ შევძელი გადამერჩინე .
და რამდენადაც სავსე არ უნდა იყოს ოთახი
ვერავინ შეამჩნევს საახალწლო ნათურებს..
ყოველთვის დილით საკუთრი ხელებით მაჭრიან ფრთებს . .
მე არ მტკივა უოცნებობა .. 
მზე არადა წვიმა გაადნობს თოვლს ...
ყელში მომებჯინა ყველა გრძნობა და ...
მინდა გესაუბროთ ხელმეორედ...
თუ როგორ ვკვდები ყოვეთვის დაძინებისას ...
როგორ არ ყოფნის ოთახს ჩემი სუნთქვა...
მე ვერ ვათბონ მის ცივ კედლებს ...
დაიღალა ყველა მიტოვებული სახლი მარტოობით...
ხმაჩახლეჩილებს ... აღარ უნდათ ჩვენი მოსმენა ..
მათი სამყარო სიჩუმეშია ... ფანჯრებჩამოშლილთ ...
აღარ ახსენდებათ მოგონებები ...
და მაინც..
არც მათ ტკივათ უეცნებობა


22:10









2016.7.01