ახლა ავდგები და წავალ,
ფრთებად გამოვისხამ ნისლებს,
ჯობდა, რომ მეცხოვრა წყნარად
რომ არ გამოვიდა ისე..

მთვარეს მოვიკიდებ აბგად,
ღამის უთვისტომო მგზავრი,
ვეღარ აღვადგინე რადგან
ასჯერ დარღვეული ზავი.

დროც კი მემდურება, ალბათ
დროსაც გასართობად  ვკლავდი...
ბევჯერ გაღებულა სხვასთან
ჩემს წინ ჩაკეტილი კარი,

ძვლივს რომ ვენათხოვრე ნისლებს,
ტალღებს შევალეწე ფრთები
მე რაც ვიმეორე ისევ,
სულ არ აკეთებდნენ სხვები...

ხო და თუ სიმართლე  გინდა
აღარც ვისახავდი მიზნებს,
თუმცა ეს ცხოვრებაც  ღირდა,
მე რომ ვერ შევძელი ისე..