მზეო დაუყევ მთის კალთებს,
ვეღარ მიხილავ მშვიდს,
გამობერვია კვირტები
ალუბალსა და შინდს.
ალერსს შორიდან მპირდები,
ტბაში ისველებ თმებს,
ახლა მე უფრო მჭირდები
ვიდრე თოვლიან მთებს.
ჩამომაშორე წყვდიადებს,
შუქი მოჰფინე სულს,
ნისლების კარავს გაგიშლი,
ნედლი ბალახის სუნს
იგრძნობ და აღარ დამიშლი
სოფელს ვყვარობდე ცრუს,
თორემ ცაში რას მიხვდები
მოკვდავს რისი თქმა მსურს.