სანამ საკურა აყვავდება ,უნდა წავიდე
ხის ძველი ნავით,  ღია ცის ქვეშ გავაპობ ტალღებს,
აქ სიმშვიდეს ვაქცევ მეგზურად...
და ამ ჩირაღდანს, თევზებისთვის სატყუარად ავანთებ მხოლოდ
შუაღამისას,
როცა სპილენძის ჩაიდანით დაასხამ ჩაის.
მუხლების გასწვრივ, ხის იატაკზე,  შენთვის დაიდგამ
ერთადერთ ფინჯანს...
ბამბუკის ფუნჯით მიმოურევ  დალექილ ლოდინს
ხის მომცრო სახლში,
როცა მე  ღმერთებს შევთხოვ ზურგის ქარს
და ორიგამებს მიმოვფანტავ ღამეულ ზღვაში...

სანამ ბოლომდე გამოცლიდე მარტოობის მომწარო საკეს,
სანამ საკურა აყვავდება, უნდა წავიდე,
რომ დავბრუნდე ყვავილობისას
და არშემდგარი ჩვენი „ჰანამი“
დავაბრალოთ ღამისფერ სიზმარს...