ნინო დარბაისელი

გამოცანა
- - -

სამნაცოლევი იარებოდა კენტი და
უძილო თვალებს  - ქუთუთოები ეკიდა,
გამოდიოდა ექიმის კაბინეტიდან,
ხელის ჩაქნევით  გზას ჩაჰყვებოდა ცერს.

მოხეტიალეს აღმართ-დაღმართზე,  დროდადრო
შემოხვდებოდა ვიღაც  მოხუცი სამხედრო,
გულში იკრავდა ... (ის სიტყვა როგორ ვაკადრო
ყოფილ გვაროვანს, გვარდიის  ოფიცერს).

თვალსაც სტაცებდა ქალთა ტაკუნა-ცურები.
როგორც ჰყვებიან, ტუჩების აცმაცუნებით
უქირქილია სიტყვები უწმაწურები,
ზოგი - მართლა და ზოგს - ხალხი მიაწერს.

გზაზე ,,პიიტებს" თუ შეხვდებოდა,  დაცინვით
გააცილებდა,  მზერით ამაყით და ცივით;
გულში იკრავდა უცნობს, მთლად სახლიკაცივით
სასმელს უდგამდა, გულით უსმენდა - მჭევრს.

კავშირს მწერალთას ,,მწერთა კავშირი" უწოდა,
რას ერჩოდაო?!  - პური ნაღველში უწო და
დახმარებისთვის ხელიც კი არ გაუწოდა,
როცა უჭირდა, დაარსებიდან წევრს.

ვინ გაპატიებს, ყველას თუ გაერიყები
და გარიყული კენტად შენს სავალს მიჰყვები!
უპასუხებდა,  ლექსს თუ ეტყოდნენ ბრიყვები:
,,წერეთ, ძამიკო, ახლა სუყველა წერს'

მეტს ჰკითხავდნენ და,  სიტყვას გადაკვრით იტყოდა.
ვერც გაამტყუნებ, დაშინებული იყო და
ახსოვდა , სიტყვამ ლამის რომ გადაიყოლა.
შავფრჩხილა ცერით მოიქექავდა წვერს.

,,მეფევ, პოეტო, შენ ერთადერთი ხარ და ხარ!"-
ეტყოდა ვინმე,  ადევნებული მხარდამხარ.
,,პრიმის'  კოლოფზეც  ლექსებს იწერდა,  ხანდახან
შიგ ჩატოვებდა ,,ბიჩოკს"  თუ მონაწევს.

,,ყარდაო, ახლოს ვერ დაუდგაო ვერავინ"-
ამბობდა მასზე მრავალი მტერი-მზვერავი,
მისი არმგვანი, მისი გულგადამსერავი.
ცოდვა იმისი - ვიღაცას მიაწევს!

სოფელო, კაცი ასე ვით უნდა გარიყო:
იქ ეგდო, სადაც ამაყად უნდა მდგარიყო!
მეფე-პოეტი  მართლა იყო თუ არ იყო?
ის - ვინ-ღა არის, ვინც მთაწმინდაზე წევს?

მოკვდავად ყოფნა ლექსების გამო სცადა და
თავისი თასი ბოლომდე გამოცალა და
შემოგვატოვა  ტომობით გამოცანა და
გამოცანად-ვე შერჩა თავადაც ერს!