ჩემი ლურჯი ცა ისევ გაშავდა
და გოგოს დედას ასტკივდა ძუძუ,
ნეტავი შვილმა რა დააშავა,
ვაი მის დედას - აწ უკვე უძლურს.

ვაი შენს დედას! - ცად გაფრენილო,
არ მოურჩება ნატკენი ძუძუ,
ნათელში იყავ გოგოვ კეთილო,
ენით მყისვე რომ არჩენდი უძლურთ.++