თოვს ისევ ისე...
დაიკარგა დროის შეგრძნება,
თმობს პოზიციებს რეალობა_
დგება სიკვდილი, როგორც სიცოცხლის
ფიფქად ქცევის მეტამორფოზა,
როგორც წყლის წვეთის
მარილიან ცრემლად ლიცლიცი...
უცნობ საფლავებს დავიწყებამ
თეთრად  დათოვა
(ვყავარ სიცოცხლეს საპატიო პატიმრობაში),
თოვლქვეშ ენძელად საფლავებზე ისევ  ამოვა
თქვენი სიცოცხლე_ შეწყვეტილი ძველი რომანსი..
ჩემი დღეებიც მოგონებად გადალაგდება,
სანამ მომთხოვენ დაგემებას ბოლო ულუფის
დრო_უეჭველი დასასრულის გადავადება,
სივრცე_დაღლილ  საკუთარი უსასრულობით...