გაყინულია, დაო ჩემო, შენი თვალები,
თვალები შუშის, შუშის ღილები,
გესმის, ნაძვები მწვანე ტოტებს აშრიალებენ
უამინდობით გათოშილები.

თვალს რად უშტერებ შორეულ ცისფერს,
მოთენთილ ცისფერს, მზერას რომ ავსებს,
მე გაქცევაზე გიმღერებ ისევ
და ცივ, სუსხიან შემოდგომაზე.

`ჩქარა, შეიპყრეთ!~ _ ხმით გამყინავით
ყვირის ექიმი, თან ჯოხს მოძებნის,
დაფეთებული გარბის ჭილყვავი,
მიაფარფატებს ფრთებს ჩამოძენძილს.

შორს, სადაც კალო ძლივს ჩანს წაშლილი,
გვცემეს ბუჩქებმა... არ დავიშალეთ...
ჩემზე ამბობენ, დაო, შეშლილა,
შენზე ამბობენ, რომ შეიშალე.

მე შემოდგომის მომაკვდინებელ
დარდზე გიმღერებ და შეგიცოდებ,
შენი ხელები სიკვდილს მინებდენ,
ეგ მკვდარი ხელი გამომიწოდე.

შეარხევს ქარი მოულოდნელად,
საცოდავ ძონძებს ყინვა ანათებს
და შენი ხელისგულისოდენა
ხმელი ფოთოლი ძირს მოფარფატებს.