ყველა ნარკოზით იძინებს ბოლოს,
მაგრამ შენ მაინც გინდოდა გეთქვა,
ერთი ნაფაზი დაგერტყა მხოლოდ
სანამ შეწყვეტდა ეგ გული ფეთქვას.

გადიხარ გზაზე და ფიქრით დაღლილს,
სასმელის გრჩება გადაუხდელი,
გამოგეკიდა ქუჩაში ძაღლი,
ახლა მოგეტ@@@ კარგის მუ@@@@.

მერე კითხულობ: ჩასვრილი რად ვარ?!
ვით გადასმული კარაქი პურზე,
გაოგნებული უყურებ შარვალს
და იგერიებ დასეულ ბუზებს.

ალბათ ასეა ცხოვრების წესი,
სკინტის არაყით პირამდე სავსე,
არ დაგელია ის ჭიქა ცერზე,
-არ იქნებოდი ამაღამ ასე!

და გინდა ახლა მოვიდეს ცოლი,
გამოგიცვალოს მყრალი ნიფხავი,
და ითამაშოს სიმშვიდის როლი,
არ გკითხოს, რომელ ბოზთან იყავი.

შენ აღებ კარებს და ტაფებს ითვლი,
ტაფებს ფინგალი შეეძლოთ თითქოს,
და კვლავ მზადა ხარ უარეს დღისთვის,
მაგრამ დარჩენილ არაყზე ფიქრობ.