ყველა ფერი არაფერში აირია თითქოს.
ბავშვობისდროინდელი მოგონებები შავ-თეთრი ფოტოებიდან იყურებიან მხოლად და
ვხვდები რომ არასოდეს ყოფილა ასეთი თებერვალი
უცხო, როგორც ქუჩაში უბრალო გამვლელთა ნაკიანი სახეები.

ღამეები დაუსრულებელ ფიქრებში გაიწელნენ
მდგომარეობიდან გამოსავალს ეძებენ ალბათ
და ვიდრე მერცხლები გაზაფხულს მოიტანდნენ
აზრი დაკარგა.  ყველაფერმა აზრი დაკარგა.

გვესმის.
დიახ შენი თავშეუკავებელი სიცილის ხმა აქ ყველას გვესმის და
ჭიქა ღვინოში ჩატეული შენი თვალებით ვუყურებთ ჰორიზონტს,
ჰორიზონტს რომელსაც მზე ამოაცალესო თითქოს გულიდან
უკიდეგანოა როგორც არასდროს.