და რაც დრო გავა,
არ შემეხება შუღლი და ჭმუნვა.
და საფლავები უფრო მეტად დადუმდებიან,
აიმღვრევა ჩემი მზერა, გაფერმკრთალდება.
განა კი რაღა?
თითქმის სიკვდილს მივუკაკუნე!
ნელ-ნელა უფრო გამძაფრდება სულის ძახილი,
და სიმარტოვე,
ხალხმრავალი, მოსიყვარულე.
სურვილი მეტის დატოვების, სულ სხვა ცხოვრების,
და შიში მარტოდ წარდგომისა
ღმერთის წინაშე.