დღიურები


არაკლასიკური ჰაიკუ

* * *
ღრუბლები შეასკდნენ ერთმანეთს
და ყვითელ ფოთლებს
ნამად მოედო მათი ცრემლები…

დღიური: თემური57.
გამოიცა ჩემი წიგნი ,,ლაშა", რომელიც მიეძღვნა ლაშა ტალახაძეს. ქართველ მძლეოსანს, თვალსაჩინო სპორტსმენს. 16 სექტემბერი 2019 წელი. ეს ინფორმაცია არის ჩემი დღიურისთვის.
თემური57 2019-09-16 16:17:44

დღიური: ელისა მონე.
„მზის მტვერი იშლებოდა აივნის არშიებიდან.
თავზე ჩვენი ჭერის მერცხალი დამჭიკჭიკებდა...
უცებ აღმოვაჩინე, რომ
შენზე აღარ ვფიქრობდი და გამიხარდა...“
ელისა მონე 2019-09-15 01:17:23

დღიური: ჯავშანიძე.




თბილისელი ნაბიჭვრები - BMW


- მე სპორტული მანქანები მიყვარს - თქვა და თვალი გააყოლა ბღუილით  ადგილიდან მოწყვეტილ ბეემვეს.
- მე კიდე ისეთი გოგოები მიყვარს, რომლებიც მაძლევენ მარიამ, მაგრამ არ გეწუწუნები.
ჯავშანიძე 2019-09-13 21:59:32

quji.martvili@gmail.com

ოზურგეთში არის ასეთი სოფელი - შრომა.ეს სახელი კომუნისტების დროს დაერქვა,მანამდე ,,მიქელ-გაბრიელი,,ერქვა თურმე.ბებიაჩემი- ქეთო კვაჭანტირაძე სწორედ შრომიდან ჩამოიყვანა ბაბუაჩემმა,შალიკო მიქაბერიძემ ბათუმში.ჰოდა ბებიაჩემს ყველა ზაფხულს მშობლებთან მიუწევდა გული და თავისთავად,ორი კეკალა შვილიშვილის გარეშე რავა წევიდოდა,ჰოდა მივყავდით, მე და ჩემსავით დედისერთა, ჩემი მამიდაშვილი.

ოლია,ბებიაჩემის დედა, პატარა და მოუსვენარი ქალი იყო,თავზე მუდამ ცახოცი ჰქონდა მოკრული. ჩვენთვის მუჭისტოლა ყველს იღებდა და ისე ჭყინტს გვაჭმევდა ბებიაჩემი..

მიშა ბაბუა კოლმეურნეობის თავმჯდომარე იყო და როგორც ამბობდნენ,ქალების დიდი მუსუსიც,იუმორიც გურულს რომ ეკადრება,ისეთი ჰქონდა. შესახედად მაღალი და სიმპატიური იყო,დიდი თვალებით. მის შვილიშვილ-შვილთაშვილებს თითქმის ყველას დაგვყვა ეს თვალები.

დიდი სახლი აეშენებინა მიშა ბაბუას,როგორც მიღებული იყო გურიაში. თუმცა,როგორც ყველა მეორე სახლი, მხოლოდ პირველი იყო ათვისებული საცხოვრებლად.მეორეზე კიდეე..მეორეზე იყო ჩვენი ბავშვური სიხარული-თხილი! ბეეევრი,ბევრი თხილი...ბებიაჩემი დაგვსდევდა,-არ ჭამოთ ბაღნებო,გაწყენთ მაი ახალი თხილო,მარა ვის ესმოდა.მშვენივრადაც ვირგებდით.

ჩვენ რომ ჩავდიოდით,მაშინ იყო თხილის კრეფა,მოიტანდნენ ტომრებით,დაყრიდნენ და შეესეოდნენ მეზობლები და შინაურები

-ბაბუა,რამდენსაც გაარჩევთ,ყველას გაგატანთ ბათუმში, გვეტყოდა მიშა ბაბუა და ჩვენც დიდი მონდომებით ვარჩევდით,მაგრამ ბათუმში მაინც იმაზე ბეევრჯერ მეტს გვატანდა, თხილსაც და ჩურჩხელებსაც...

მსხლის ბაღი ჰქონდა ბაბუას,სახლის გადაღმა,ბევრი მსხალი იყო,მაგრამ ყველაზე გამორჩეული და გემრიელი იყო ,,ნიკადო,,იმისთანა გემრიელი მსხალი არასდროს მიჭამია მას მერე..ის გზაც კარგად მახსოვს ამ ხეხილის ბაღში რომ მივყავდით,ოღრო-ჩოღრო,დაღმართი...სახლის უკან ბევრი სიმინდი იყო და ერთი სიამოვნება იყო ჩვენთვის ჩვენი ხელით რომ ვტეხავდით ტაროს და მერე ერთი სული რომ გვქონდა იმის მოხარშვამდე...

ჭა არ ჰქონდათ მიშას და ოლიას..,,საცივის წყალი,,იყო ეზოს ბოლოში,მარტოს არ გვიშვებდა ბებიაჩემი,,არ ჩავარდეთ და არ დეიხჩვათო,,

ოთხმოცის იქნებოდა მიშა,ოლია რომ გარდაიცვალა...ცოტა ხანში ბაბუამ ბეკინა სამანიშვილივით, ცოლი მოითხოვა.გადირიენ შვილები,დეიხოკა სახე ბებიაჩემმა მარა,ვინ ისმინა?გუუგონარი კაძახი იყო მიშა.ვერაფერს რომ ვერ გახდნენ, ეძებეს მიშას შესაფერი ქალი და მოუყვანეს ნადია,.კაი ხანს იცხოვრეს კიდევ ნადიამ და მიშამ ერთად..ოღონდ ჩვენ მერე გავიზარდეთ და იშვიათად ჩავდიოდით სოფელში.ბებიასაც ძველებურად აღარ მიუწევდა გული,დედის გარდაცვალების მერე დედინაცვლიან სახლში.

ცოტა მოზრდილები ნინოშვილში ვიყავით წასულები,პირველად ცხოვრებაში იქ დავლიეთ სანთლის არაყი მე და ჩემმა მამიდაშვილმა...ბებიაჩემს რომ გაეგო,ინფარქტი არა,მარა ერთი გულზეწასვლა კი ჰქონდა გარანტირებული,აი ჩაბარებული ბაღნები არაყს რომ ვსვამდით ჩუმ-ჩუმად.

ამ ყველაფერის მერე კია გასული ბარე ოცდაათი წელი.აღარც დიდი ბებია-ბაბუები არიან,აღარც ბებია-ბაბუები..ნათელში ამყოფოს ყველა უფალმა.

ჰოდა ასე მიმოვდივარ აჭარა-გურიას შორის მთელი ცხოვრება და ორივე ერთნაირად მიყვარს...

წლევანდელი კონკურსის თემაა:

„ძილში კი სიზმრებად
მოდიან ბავშვები,
მოდიან ბავშვები და ნიშნებს მიწერენ.“

ირაკლი კაკაბაძე

საკონკურსო მასალა 3 გამოუქვეყნებლი ლექსი უნდა გამოაგზავნოთ მისამართზე khvaramze.khvaramze@gmail.com 2019 წლის 1 ივლისიდან 15 აგვისტოს ჩათვლით.

ზოგჯერ რა ცოტა ყოფნის ადამიანს სიხარულისთვის...
მნიშვნელოვანია ამ პატარ-პატარა სიხარულების დამახსოვრება.

დღიური: არამითი777.
მაშინ სად იყავ, მზე რომ ამოქრა,
როცა სიცოცხლე მომცეს ნისიად,
როცა კოცონზე,როგორც ჯადოქარს
მწვავდა ოცნების ინკვიზიცია,
როდესაც სიტყვის შანთებით ამცრეს
ამხადეს ზეცა მიწებით უძლურს,
როდესაც ქარით წადრეკილ ნაძვებს
უჩანდათ გირჩის მთრთოლვარე ძუძუ,
როცა სადგომი ვიყავ გრიგალთა
და მოზიარე არ მყავდა არვინ,
უკანასკნელად რომ ვთქვი,,მიყვარდა,,..
და წამჩურჩულა უფალმა ,,ამინ!,,
..სად იყავ,როცა ყველგან გეძებდი
იმ რწმენით ,რითაც დღესაც გული თრთის,
როგორ იფიქრე,რომ ვერ შევძლებდი
ათ სიკვდილს ერთი სიყვარულისთვის..
ლოცვებმა ისე ამომიწყევლეს
ირგვლივ სინათლეც ,რომ ვერ მეფრქვია,
ახლა ეს ლექსი,თვალს რომ გიცრემლებს,
ჩემი დამწვარი სულის ფერფლია...

ზეინაბ მეტრეველი
არამითი777 2019-07-21 09:16:35

* * *
რატომ არ მშორდები დასასრულო,
რით მოგაწონე თავი ნეტავ?..
მოდი დედაჩემო, ხელი ჩამკიდე და
ერთად წავიდეთ ღმერთთნ...

მოდი დედაჩემო, გულში ჩამიკარი
და თვალებით მომწმინდე ცრემლი...
შენი ნაშობი ვარ, შენი ნაჭედი ვარ,
შენ იყავ, ხარ და იქნები ჩემი გრდემლი...

რატომ, რატომ დასასრულო?
რით შეგაყვარე ასე თავი?..
მე ხმო არვის ვუყვარ, დედის მეტს?..
ნუთუ მართლა ვარ ასეთი ავი?...

მოდი დედაჩემო, მოდი...
ერთად დავასრულოთ დასასრული...
დაუსრულებელი არფერი არის,
ღმერთია მხოლოდ სრული!..

მოდი ჩემთან დედავ,
ხელი ჩამკიდე და გულში ჩამიკარი,
თავი დამანებე დასასრულო,
დედავ, ჩაუკეტე კარი!..

რატომ არ მშორდები დასასრულო,
რით მოგაწონე თავი ნეტავ?..
მოდი დედაჩემო, ხელი ჩამკიდე და
ერთად წავიდეთ ღმერთთნ...

2019



Liberté [Paul Eluard]

Sur mes cahiers d’écolier
Sur mon pupitre et les arbres
Sur le sable sur la neige
J’écris ton nom

[poetry-adblock]Sur toutes les pages lues
Sur toutes les pages blanches
Pierre sang papier ou cendre
J’écris ton nom

Sur les images dorées
Sur les armes des guerriers
Sur la couronne des rois
J’écris ton nom

Sur la jungle et le désert
Sur les nids sur les genêts
Sur l’écho de mon enfance
J’écris ton nom

[adblock]Sur les merveilles des nuits
Sur le pain blanc des journées
Sur les saisons fiancées
J’écris ton nom

Sur tous mes chiffons d’azur
Sur l’étang soleil moisi
Sur le lac lune vivante
J’écris ton nom

Sur les champs sur l’horizon
Sur les ailes des oiseaux
Et sur le moulin des ombres
J’écris ton nom

Sur chaque bouffée d’aurore
Sur la mer sur les bateaux
Sur la montagne démente
J’écris ton nom

Sur la mousse des nuages
Sur les sueurs de l’orage
Sur la pluie épaisse et fade
J’écris ton nom

Sur les formes scintillantes
Sur les cloches des couleurs
Sur la vérité physique
J’écris ton nom

Sur les sentiers éveillés
Sur les routes déployées
Sur les places qui débordent
J’écris ton nom

Sur la lampe qui s’allume
Sur la lampe qui s’éteint
Sur mes maisons réunies
J’écris ton nom

Sur le fruit coupé en deux
Du miroir et de ma chambre
Sur mon lit coquille vide
J’écris ton nom

Sur mon chien gourmand et tendre
Sur ses oreilles dressées
Sur sa patte maladroite
J’écris ton nom

Sur le tremplin de ma porte
Sur les objets familiers
Sur le flot du feu béni
J’écris ton nom

Sur toute chair accordée
Sur le front de mes amis
Sur chaque main qui se tend
J’écris ton nom

Sur la vitre des surprises
Sur les lèvres attentives
Bien au-dessus du silence
J’écris ton nom

Sur mes refuges détruits
Sur mes phares écroulés
Sur les murs de mon ennui
J’écris ton nom

Sur l’absence sans désir
Sur la solitude nue
Sur les marches de la mort
J’écris ton nom

Sur la santé revenue
Sur le risque disparu
Sur l’espoir sans souvenir
J’écris ton nom

Et par le pouvoir d’un mot
Je recommence ma vie
Je suis né pour te connaître
Pour te nommer

Liberté.

აი რომ დათბებოდა კარგად და მოკლემკლავიანი საზაფხულო სარაფნის ჩაცმის დღე დადგებოდა...რაღაც სხვანაირი დღე იყო..არდადეგების დაწყების სიხარულის,ბასანოშკების ჩაცმის..ნაყინების ჭამის..ეზოში მთელიდღე თამაშის...
რა შორს მეჩვენება ის დრო...
"მაააროოჟნიიი მაააროჟნიიიიიი!!!!!".......ისმოდა შორიდან ველოსიპედზე შემომჯდარი ყველაზე კეთილი,შავი კაცის ხმა,რომელიც ზაფხულს და სიტკბოს დაატარებდა ქუჩებში ...

ღმერთმა ადამიანს მისცა თავისუფლება თავში სახლელად
ხარანაული.

ადრე მეგონა რომ ყველას ვუყვარდი
მერე მინდოდა რომ ყველას ვყვარებოდი,
ახლა მინდა რომ თავი დამანებოს ყველამ.
ბესიკ ხარანაული.

დღიური: არამითი777.
წუხელ სიზმარმა გამააპრილა...

საწუთრო ავი ძაღლივით მიღრენს,
მე თმენის ფარით კვლავ ვიგერიებ;
ჟამის მდინარეს ვუზომავ სიღრმეს,
და ვჭვრეტ წაქცეულ ძველ იმპერიებს...
მერე, სიჩუმე მიმაქვს ტაძრამდე,
სანამ ზარები ხორცებს დამათლის,
..რტოებში გაჩრილ ქარის დაძვრამდე
შუბლზე მაცხია მზის ამანათი...
ჭადარი ძახველს უგზავნის ჩიტებს,
და, თითქოს ზეცა ხელებში მითრთის;
და, მარტის თარგზე გამოჭრილ ჩითებს
ვუსწორებ დღეებს, და თითზე ვითვლი...
და მეც ღიმილის ბაბთას ვისწორებ,
მცივან იების სევდით დაფერილს;
სხვა არაფერი - ვიღაც მიწონებს,
ვიღაც მიწუნებს, სხვა არაფერი...
ახლა ღრუბლები აპრილზე ადრე,
წვიმების გარდა, ყლუპ მზეს ვერ შობენ...
და მე ვეღარ ვფენ თოკებზე დარდებს,
როცა ქარები დათარეშობენ...
დღემ მეც კვამლივით ამიწვა თვალი,
და ვეღარ ვხედნი ფიქრებს ბნედიანს,
თითქოსდა წვიმის ჩხირებით, ღამით,
ღრუბლის თეთრ წინდებს მიქსოვს ბებია...
...ვერ ვიხდი ზამთარს, ამ უსაშველოს,
წუხელ სიზმარმა გამააპრილა;
ეეჰ, მიწა და ცა, ვით გავაშველო,
მზის ტერფს დავეძებ სულის ნაპირას...
ამ ქიშპობაში მიწყდება ხმები,
და ვეღარ ვუწნავ სტრიქონებს ნაწნავს,
აუწურია სიცივეს მხრები,
თითქოს ვიღაცამ სილა გააწნა...
...ვიღაცა ისევ ვნებით გაროზგეს-
ვნებით სიმდიდრის, ოქროს და მარჯნის...
მე, ძველ წიგნივით ვგდივარ თაროზე,
დაჩეხილ მიწის ტკივილის ხარჯვით..
და ყავასავით დალექილ დღეებს
ფინჯანში დამჭკნარ ფოთლებით ვურევ,
და უმწიფარი ბუნების ფერებს,
ჭრიალით ჰკიდებს ორღობე ურემს..
მორჩა, ტკივილებს ღიმილით ვღებავ,
და ლექსის დები მყვანან ძიძებად...
სიზმრად თბილ წარსულს მომაკმევს დედა...
და მზის მკლავებში გამეღვიძება!...

ლეილა სიჭინავა
არამითი777 2019-05-22 23:22:13

დღიური: არამითი777.
მაპატიეთ, ქალბატონო!

უკაცრავად.... მაპატიეთ სითავხედე,
ვხედავ ჩქარობთ მაგრამ უნდა დაგაყოვნოთ,
ვერ მიცანით?....სულ ვერაფერს მიგახვედრეთ?
თქვენი ხსოვნის ნაწილი ვარ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
რატომ შეკრთით?ღაწვებს ფერი დაჰკრავს თეთრი,
ნუთუ გულში ძველი გრძნობა კვლავ ბატონობს?
გამოცვლილხართ...თუმც თვალები ძველებურად
მიამიტი შეგრჩენიათ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
მე როგორ ვარ,რას ვაკეთებ, არა მკითხავთ?
ცოლიც მყავს და შვილიც უნდა გავათხოვო
დღეს ყველაფერს ერთად გეტყვით რაც არ მითქვამს
ახლა მაინც მომისმინეთ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
მაგ სიმკაცრით,თუ უზომო სიამაყით,
რა მოიგეთ,რა საჩუქარს ელით ბოლოს?
მენანებით...ლოდინით და დარდით აღვსილს
სიბერეც რომ შეგპარვიათ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
თქვენს წინაშე თუკი რამე დავაშავე,
ამიხსენით,მიმანიშნეთ, არ დამზოგოთ,
საკუთარ თავს ჩათვლით ალბათ დამნაშავედ,
სინანულიც გვიანია
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
ეს ცხოვრება ბილიკია ეკლიანი,
ბევრი დადის ლუკმას ეძებს სამათხოვროს,
არ მოგწყინდათ მარტოდმარტო ხეტიალი?
გულახდილად მიპასუხეთ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
დრო მოვიდა უკვე ჩვენი განშორების,
ქედს მოგიხრით იმ წუთების სამახსოვროდ,
გახსოვთ მაშინ თვალს რომ ვეღარ გაშორებდით,
ეხლა კიდევ რა გატირებთ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
თუ გიყვარდით მიპასუხეთ რატომ დამთმეთ?
დღეს ვინა გყავთ პატრონი ან საპატრონო?
მომიტევეთ...ერთხელ კიდევ პატივს დაგდებთ
და სახლამდე მიგაცილებთ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!

მიშა ქვლივიძე
არამითი777 2019-05-22 10:00:43

დღიური: არამითი777.
მე, დედამიწაზე, ყველაზე მარტო ვარ,
და როგორ შემძულდა ეს სიტყვაც - "საშველი"
და ვითვლი საათებს სხეულმაც დამტოვოს,
სული ამ თიხიდან მაქვს გამოსაშვები.
ვერ მივხვდი, თუ როდის ვიქეცი ასეთად,
მე დედამიწაზე ყველაზე მარტო ვარ!
ვინც ფიქრობს ჩემს გვერდით იდგა და მავსებდა,
ეს სიცარიელეც მან გამიფართოვა.
და მეც რომ გაფრენა... ჰო, არ შემიძლია,
ამაზე ნაკლებად ვღელავ და ვღელავდი,
ეს ისეც იცოდნენ, იცით და იციან,
მე მარტოობით ვარ ჩაფლული ყელამდი.
მეტირა? ვისთვის ან რაღასთვის მეტირა?
წლებია რაც ჩაწვა ეს უამინდობა,
მე ხომ სიცოცხლეზე ცოტათი მეტი და
სიკვდილზე ცოტათი ნაკლები მინდოდა.
და ამ ბრწყინვალების აბსურდულ შუალედს,
ვერ ვაგნებ, არ არის! იქნებ არც არსებობს,
საკუთარ თავს ბევრჯერ წრე შემოუარე,
ჰო, შენ, ჩემო თავო! ამჯერად ასეთო...
სული ამ თიხიდან მაქვს გამოსაშვები,
სანამდის სულ ბოლო ზამთარმა დამთოვა
და როგორ შემძულდა, ეს სიტყვაც "საშველი",
მე, დედამიწაზე, ყველაზე მარტო ვარ!...

როი
არამითი777 2019-05-22 09:35:44

სიცოცხლე საზიზღრობად მეჩვენება ყოველთვის, როცა მატყუებენ...
ერთი ნაბიჯი მრჩება იქამდე, რომ სულელად ჩავთვალო  თავი,
ორი სიძულვილამდე - დაბადებისთვის, სამი ფანჯრის რაფამდე...
ასე...
მარტივად.

დღიური: არამითი777.
ვინც აპრილს ელის, მათ შორის მეც ვარ,
ნუშის ყვავილის თარგიც გამოვჭერ,
მაინც სხვა არის აპრილის ზეცა,
გადაწერილი ასე სამ-ოთხჯერ...
როცა ნიავი ჰაერს მოსრისავს
და შეუთბება წვიმას ნაბანი,
ო,როგორ მიყვარს ქარის კოცნისგან
ჩაბჟირებული იასამანი...
როცა ფერებში ჩაღვრილ სინაზეს,
გუშინწინდელი სიზმარი მსგავსობს,
როცა დაორთქლილ ფანჯრის მინაზე,
მის სახელს დასწერ,ვინც აღარ გახსოვს,
როდესაც დარდი,ზამთრით გაზრდილი,
იცი,ნუგეშად არსად მისულა,
როცა ვიღაცის კოცნის წადილით,
ტუჩებს ვერ მუწავ დარბაისლურად,
როდესაც გინდა სხეულს გამოცდე
და სული ისევ სანთლად აღანთო,
როცა ბალახი ტერფთან გაკოცებს
ისე,თითქოს სხვას შენთან ღალატობს...
როცა ჭაბუკი ნახევარმთვარე,
გვერდით მწოლს ისე გივსებს ეჭვებით,
და ისე ხუჭავ ცრემლიან თვალებს,
შიშით ეკვრიან თითებს ბეჭდები..
როს ყველაფერი არაფრად გიღირს,
რადგან სიცოცხლე სიკვდილს ათხოვე,
და უხვად სჩუქნი ბედნიერ ღიმილს,
შენი ცუდის და ავის მათხოვრებს..
როცა ისე ხარ სულის ხელადას,
გაატეხინებ სევდის ქარიშხალს,
როდესაც პირველ ცისარტყელასთან,
ბოლო პაემანს მაინც დანიშნავ,
როცა ლივლივი ჩატბორილ ფერთა.
ამოეწობა წამწამს მორევად,
და ცხელი მაჯის ძალუმი ფეთქვა,
ცივ სამაჯურებს ეამბორება,
ო,ისე ველი აპრილის ფერებს,
ისეთი თმენით და აღტაცებით,
როგორც ფარული ღალატის მერე,
შეჰფოფინებენ ცოლებს კაცები...

ზეინაბ მეტრეველი
არამითი777 2019-05-19 18:21:38


Still I Rise
Maya Angelou
You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I’ll rise.

Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
‘Cause I walk like I’ve got oil wells
Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I’ll rise.

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops,
Weakened by my soulful cries?

Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard
‘Cause I laugh like I’ve got gold mines
Diggin’ in my own backyard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame
I rise
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.


"Il y a des gens qui respectent les règles de l'honneur comme on observe les étoiles, de très loin." 
 
Les Misérables
 
Victor Hugo

დღიური: დდ123.
***
ჩვენ გარიყული თაობა ვართ
და არ გვინახავს აფხაზეთი, გაგრა, ბიჭვინთა,
არც სოხუმის ცა დაისობას მზეს რომ იწმინდავს.
ჩვენ იძულებით შებოჭილნი, ჰორიზონტს ვეტრფით
დიდი იმედით, უფროსები რომ არ ჰკარგავენ,
ვერ ელევიან და საფლავშიც წვებიან ასე
ღონემიხდილნი, უნიათოდ და უყველაფროდ.
რომ ვერ დაბრუნდნენ,
საკუთარი ზეცა ვერ ჰპოვეს,
სადაც წარსული, როგორც ქვირვი მოსთქვამს და გოდებს.
არ დაგვრთეს ნება შეგვესუნთქა რიწის მიდამო,
შემოგარენი მთელი სივრცის, ყველა ირაო
რასაც არწივი შეასრლებს სამშობლოს ცის ქვეშ.
საზღვართან ვდგებით, არარასებულ სიმშვიდეს ვიჩენთ
და ვერ ვახერხებთ დაბრუნებას, რაც ჩვენ გვერგება.
წალკოტი მხარე (ასეც თმქულა)
ახლა მეტია, ვიდრე ზეცა ანდა ზღვის გარსი,
ან კიდევ მთები და სიწმინდე კაცობრიობის.
ვეღარ შვძელით და დავმარცხდით განცდებთან ბოლოს.
ჩვენ გარიყული თაობა ვართ და ეპოსიც ლირიკულია.
უმისამართოდ დანთხეული ბოღმით ივსება
სივრცე და სუნთვქა ეჩხირება ყელში აფხაზეთს.
ისე დგას, როგორც მომლოდინე ბავშვი ბაქანზე
და ელოდება რომ უთუოდ გადაარჩენენ.
ჩვენ კი დაკარგულ პათოსს ვუვლით,
ასე ნელა და უმნიშვნელოდ.
რაც არ გვინახავს ჩვენთვის მაინც სასწაულია.
იმედებს ვხედავთ, მერე ვკარგავთ,
რომ აფხაზეთი საქართველოს, კიდის გულია.
იქეთ საზღვარი, შთაბერილი უმოქმედობით
დგას ისე, თითქოს მშვიდად იყოს
და ძილს გაუკრთობს მათ, ვინც ნახეს
ცეცხლის ალში სოხუმის ზეცა.
მაინც გადარჩნენ, სიმწრით სუნქთავენ
ტკივილით, ფიქრით, ნოსტალგიებით.
ჩვენ კი თაობა, იმ ჩამოშლილ ნასაყდრალს ვაგვართ,
რომელსაც სტკივა უმრევლობა და მის კედლებში მცხოვრები ბზარი.
ალბათ იმედი დაგვრჩენია მხოლოდ და მხოლოდ,
რომ დავბრუნდებით უსათუოდ,
აფხაზეთს მერე სისხლის ღვარს შევწმენდთ,
ჩვენი გმირების, ჩვენი სულის ნაწილაკების.
თვითონ კი ისიც დედის მსგავასად ჩგვიკრავს გულში
და იმედებიც გამართლდება ბოლოს და ბოლოს.

დდ123 2019-05-07 17:05:00

წუხელის მინდოდა სიკვდილი,
ცა იყო შორი და ყვითელი.
ნისლები ჩამოდგნენ ტყისპირად,
ტყისპირად ყვაოდა ცირცელი.
ბღავიან საფლავთა ლანდები,
ლანდები შავი და მწუხარნი.
ვირწევი,ვდგები და ვვარდები,
უქაროდ...
უქაროდ...
უქაროდ...
ვერ შევძელ წუხელის სიკვდილი,
ფოთოლზე ცვარივით ვირწევი,
ბინდს იქით ზარნაშო იკივლებს,
ზარნაშო თოვლივით შიშველი...

ტარიელ ხარხელაური

“ფიქრს შეუძლია ყველაფერს მისწვდეს,
მაგრამ ვერაფერს ვერ შეცვლის იგი
და ახლაც მთვარეს მგელივით მისდევს,
როგორც მთებს აქეთ, ისე მთებს იქით.

მე ჩემი წილი ყვითელი მთვარე
ჩამოვაფარე ფანჯრებს ფარდებად...
და ისევ რაღაც იწყება გარეთ,
ოთახში ისევ რაღაც მთავრდება.“

ოთარ ჭილაძე



1 2 3 ... 1474 1475 1476