დღიურები



ესე ამბავი ჩემი ბნელი წარსულისა..(90-იანებს ვგულისხმობ კაცო,თქვენ რა იფიქრეთ?! ;დდდ)
თვრამეტი რომ მისრულდებოდა, იდგა ათას ცხრაას ოთხმოცდა თოთხმეტის ცივი იანვარი.ახლა როა უთავმოყვარეო ზამთარია,მაშინ ასე კი არ იყო,ზამთარიც დასტოინი იცოდა,ცივი,თოვლიანი,ჭყაპიანი,წვიმიანი...ჩვენ მაინც რომ გვიხაროდა ისეთი...
ჰოდა გააკეთა დედაჩემმა უამრავი გემრიელობა..ახლა რომ ვუფიქრდები არ იყო დედაჩემი ჩვეულებრივი ქალი,იმიტომ რომ იმ სიცივეში,უშუქობაში,ყიამეთში ამდენ რამეს ჩვეულებრივი ქალი ვერ გააკეთებდა..იმ თაობის ქალები ალბათ ყველანი ასეთი ჯადოქრები იყვნენ,რაკი ჩვენ,შვილები იმ წლებს გამოგვატარეს და აქამდე მოგვიყვანეს...
მოკლედ სუფრასთან შეიკრიბა ჩემი ჭაობელი მეგობრების და სამხატვრო სასწავლებლის(პირველ კურსზე ვარ სამხატვროში) ,,სასტავი,,
დაიწყო სადღეგრძელოები,ჯერ ნორმალური ჭიქებით სვამენ არაყს..თანდათან მოუმატეს..უკვე ეჯიბრებიან რომელი ფრთა მეტს დალევს..გადავიდნენ კოქტეილის ჭიქებით სმაზე...დუელია ფაქტობრივად,იმიტომ,რომ იხოცებიან პერსპექტივაში.
მამაჩემი სახლში არ არის,ხელს არ შეგიშლითო და წავიდა.დედაჩემს ვინ გაუგონა..
შუქი არაა.
სანთლებია ბლომად.
უკვე ისე არიან,აივანზე რომ გადიან თავზე ორთქლი ასდით.არ ვიგონებ დედასგეფიცებით!!მართლა.
ცოტა ხანში დაიწყო მასობრივი ინტოქსიკაცია.
ვინ,სად,ვის არწყევს კაცმა არ იცის..საწყალი დედაჩემი დარბის იქეთ-აქეთ,რომელს უშველოს არ იცის.
ამასობაში შემოგვემატნენ ფხიზელი,დაგვიანებით მოსულები(კიდეკაი,თორემ ესენი ვინ უნდა ჩაიყვანბოს მეცხრე სართულიდან კიბეზე ფეხით,შუქი არაა შესაბამისად არც ლიფტი)
გამოვიძახეთ სასწრაფო.
ვინც საერთოდ ვერ დგება ფეხზე,ის სკამით ჩაყავთ კიბეზე,დანარჩენებს მხრებში უდგებიან და ისე,ფეხების კიბეებზე თრევით მიყავთ.
ტრაგი-კომედიური სანახაობაა,მარა სასაცილოდ ვის სცალია!
წაიყვანეს ყველა,ვინც ცუდად იყო.დანარჩენები თავისით წავიდნენ,წავიდნენ რა,წაბარბაცდნენ...
დედაჩემი ერთი კვირა ალაგებდა.
მეორე დღეს გავიგეთ ერთ-ერთი საავადმყოფოში რომ მიუყვანიათ,სოდიანი წყლის ჭიქა მიაწოდეს თურმე.
-ეს რა არისო?უკითავს
-დალიეო,ექიმმა
-ექიმო,მე ვიტყვი და შენ დალიეო!

დაბადების დღე მიახლოვდება და მაგაზე გამახსენდა)
#ჩემიტკბილიოთხმოცდაათიანები

მარტო სიყვარული რომ ყოფილიყო საკმარისი,რა მარტივად იქნებოდა ყველაფერი.რაც მეტი უყვართ,მით უფრო მტკიცე ხდება აბსურდი.დონ ჟუანი ქალთან იმიტომ კი არ მიდიოდა,რომ სიყვარული აკლდა.სასაცილოცაა მისი წარმოდგენა სიყვარულის მაძიებელი მეოცნების როლში.სწორედ იმიტომ,რომ მას თანაბრად უყვარს ყველა ქალი,იგი ყოველ ჯერზე ერთიანად მიეცემა ამ გრძნობას.აქედან გამომდინარე,თითოეული იმედოვნებს,რომ მას ისეთ ბედნიერებას ანიჭებს,რაც აქამდე არავის მიუნიჭებია.თუმცა ყველა მწარედ ცდება და მხოლოდ იმას ახერხებს,რომ მას გამეორების აუცილებლობას აგრძნობინებს.,,როგორც იქნა,ნამდვილი სიყვარული გაჩუქე’’, - შესძახებს ერთ-ერთი მათგანი.არ უნდა გაგაკვირვოს დონ ჟუანის პასუხმა: ,,როგორც იქნა? არა,უბრალოდ კიდევ ერთხელ.’’ რა საჭიროა ძლიერი სიყვარულის განსაცდელად იშვიათად გიყვარდეს?
დონ ჟუანი ნაღვლიანია? ეს ძნელად წარმოსადგენია.აზრიც არა აქვს ქრონიკებში ჩახედვას.ეს სისცილი,გამარჯვებულის შემართება,ხტომა,თეატრის სიყვარული,ყველაფერი ეს ნათელი და მხიარულია.ყველა ჯანსაღი არსება გამრავლებისკენ ილტვის.ასევეა დონ ჟუანიც.თანაც მოწყენილები ორი მიზეზის გამო არიან - უცოდინარობის ან იმედის ქონის გამო.დონ ჟუანმა ყველაფერი იცის და იმედიც არ აქვს.ის იმ ხელოვანებს მოგვაგონებს,ვისთვისაც ცნობილია თავისი შესაძლებლობების საზღვრები და მათ არ სცილდება.ხოლო იმ მოკლე ინტერვალში,როდესაც მათი გონება ამას ეგუება,სავსებით კმაყოფილდებიან იმით,რაც მიეცათ.და გენიაც სწორედ ესაა:ინტელექტი,რომელმაც საკუთარი შესაძლებლობები იცის,ფიზიკური სიკვდილის ზღვრამდე დონ ჟუანისთვის უცნობია მოწყენილობა.იმ მომენტიდან კი,როდესაც ცოდნას აქვს,მისი სიცილი იფეთქებს და ყველაფერი ეპატიება.ის ნაღვლიანი მაშინ იყო,როდესაც იმედი ჰქონდა.დღეს ამ ქალის ბაგეზე იგი განუმეორებელი ცოდნის მწარე და დამამშვიდებელ გემოს შეიგრძნობს.მაგრამ მწარეა ის?ალბათ არა:ეს აუცილებელი არასრულყოფილება ხელშესახებს ხდის ბედნიერებას.
დიდი სისულელეა დონ ჟუანში ეკლესიასტეთი ნასაზრდოები ადამიანი დავინახოთ,რადგან მისთვის ამაოება ამაოებათა სხვა არაფერია,თუ არა სხვა ცხოვრების იმედი.ამას იგი ზეცის წინააღმდეგ მიმართული თამაშით ამტკიცებს.მისთვის უცხოა გართობაში დაკარგულ სურვილზე სინანული - უძლურების ეს საერთო ადგილი მას არ ეკუთვნის.ეს უფრო ფაუსტს მოუხდებოდა,რომელსაც იმდენად სჯეროდა ღმერთის რომ სული ეშმაკს მიჰყიდა.მოლინას  ,, მუსუსი’’ ჯოჯოხეთის მუქარას ასე პასუხობს: ,, მეტი დრო უნდა მომცე!’’ იმას,რაც სიკვდილის შემდეგაა,მნიშვნელობა არა აქვს.ხოლო მას,ვისაც სიცოცხლის შნო აქვს,რა მშვენიერი დღეები აქვს წინ.ფაუსტი ამქვეყნიურ სიმდიდრეს ითხოვდა:საბრალოს შეეძლო უბრალოდ ხელი გაეწვდინა.როდესაც სიცოცხლით ტკბობა არ შეგიძლია,სული უკვე გაყიდულია.დონ ჟუანი პირიქით,მოყირჭების მომხრეა.თუ კი ის ქალს ტოვებს,ამას იმიტომ კი არ აკეთებს,რომ ეს ქალი აღარ სურს.ლამაზი ქალი ყოველთვის სასურველია.უბრალოდ მას სხვა ქალი იზიდავს და ეს ერთი და იგივე არ არის.
იგი სიცოცხლით სავსეა და არაფერია ამ სიცოცხლის დაკარგვაზე უარესი.ეს შეშლილი ნამდვილი ბრძენია.მაგრამ ადამიანები,რომლებიც იმედით ცოცხლობენ,ძნელად ეგუებიან იმ ქვეყანას,სადაც სიკეთე ადგილს უთმობს დიდსულოვნებას,სინაზე ვაჟკაცურ დუმილს,ერთობა განმარტოებულს სიმამაცეს.ხოლო ყველა ერთხმად აცხადებს: ,,ის სუსტი ადამიანი,იდეალისტი ან წმინდანია.’’ საჭიროა იმ სიდიადისგან განთავისუფლება,რომელიც დამამცირებელია.




რადგან ისე მოხდა,რომ ჩემი ბავშვობა-ახალგაზრდობა დაემთხვა ბნელ 90-იანებს,ეს ამბავიც იმ წლებისაა..
ბათუმის ერთი ძველი უბანია-ჭაობი.ნუ პატარა ბრონქსია,ადვილად რომ მიგახვედროთ.
ვართ ასე თხუთმეტ-თვრამეტი წლის და თითქმის ყველა ერთ პატარა ქუჩაზე ვცხოვრობთ.იმ ქუჩაზე,სადაც ჩვენი მშობლები გაიზარდნენ.ქუჩა კია პატარა,მაგრამ გაგება,ჩახუტება და სიყვარულია დიდი..(ასე ამბობდნენ ჭაობელი კაიბიჭები)
ჰოდა, ჩვენ აქაური მაგარი ბიჭების შვილები ვართ,არც დღისით გვეშინია ქუჩაში გასვლის და არც ღამით,იმიტომ,რომ ვერავინ გაბედავს ზედმეტს.ერთადერთი,ვისიც ,,გვეშინია,,-ბებიაჩემია(იტალიურ ფილმებში რომ შავკაბიანი ქალებია,ძირითადად მაფიოზების დედები,აი სახლში რომ სხედან და ყველაფერს აკონტროლებენ,ოჯახსაც და უბანსაც,აი მასეთი ტიპია) რომელსაც შეუძლია უბრალოდ არ გაგვიშვას სახლიდან და არანაირი ცრემლი და მუდარა არ გაჭრის და თუ გაგვიშვა,მერე ისეთი კონტორილის ქვეშ ვხვდებით,რუსულ კგბ-ს რომ არ დასიზმრებია..ეხლა არ იფიქროთ მართლა ისეთი ბოთეები ვიყავით რომ ბებიაჩემს ვერ ვატყუებდით...სულაც არა..
ჰოდა ჩვენ, ზამთარ-ზაფხულ დღეში ოცი საათი ერთად ვართ და ეს არაა მეგობრობა,ეს რაღაც უფრო დიდია და მნიშვნელოვანი და ძალიან ბევრი წლის მერე ამაში უფრო ვრწმუნდები.
ჰოდა რატომ ვწერ ახლა ამას და საიდან გამახსენდა-31 დეკემბერია და ის დროა,შუქი ახალ წლამდე ერთი საათით ადრე რომ მოდის,მაგრამ მანამდე ყველაფერს აკეთებენ ,ძირითადად შეშის ფეჩზე და ერთადერთი,რაც შუქის მოსვლას ელოდება,არის კრემი,რომელსაც მიქსერი სჭირდება.
მოკლედ ჩვენ-მე და ჩემს მამიდაშვილს,რომელიც ჩემზე ერთი წლით პატარაა, ერთადერთი რასაც გვანდობენ,არის ოლივიეს გაკეთება.ჩვენ ვაკეთებთ სალათს და ვალმოხდილები გავრბივართ მეგობრებთან,რომლებიც მამასთან ერთად რჩებიან ახალ წელს,იმიტომ,რომ დედა მიდის სხვა ქალაქში და ჩვენ,გოგონებმა უნდა გავაკეთოთ ყველა კერძი დამოუკიდებლად.ყველა კერძი კერძად,მაგრამ საცივი გვაქვს დაბარებული!!! ინდაური, ბევრი ნიგოზი და მომზადების წესი დატოვებულია.
გავაკეთეთ სალათები.შევწვით კარტოფილი.არ მახსოვს კიდევ რაღაცები გავამზადეთ...და საცივი..არ მახსოვს ასე ეწერა რეცეპტში,თუ საიდან მოვიტანეთ,ძალიან თხელი რომ არ იყოს,ცოტა მჭადის ფქვილი უნდა დაუმატო ნიგოზსო(ცოტაო!!!) ჩვენც დავუმატეთ! ცოტა!
საცივი იყო-ღომი აღარ სჭირდებოდა!
მას მერე ოცდაათი წელი გავიდა, იმდენი რამე დაგვავიწყდა და ეს საცივი არც ჩვენ გვავიწყდება და არც ბიჭებს,მას მერე ლაზღანდარობენ ამაზე.
იმ ღამით საოცარი ახალი წელი გვქონდა.

ვინც ამოიცნობთ საკუთარ თავს და ამ ისტორიას იცნობთ,ყველანი უსაშველოდ მიყვარხართ და მენატრებით...მინდა მუდამ ისე გულწრფელად ბედნიერებიდა მხიარულები ვიყოთ,როგორც მაშინ,ჩვენს ბავშვობაში.

დღიური: მარუსკა.
ცამ ყველა სევდა
გამოიტირა
და ახლა ღრუბლით
იმშრალებს თვალებს...
მარუსკა 2019-01-01 23:50:19

Alfred de MUSSET
Adieu !
Adieu ! je crois qu'en cette vie
Je ne te reverrai jamais.
Dieu passe, il t'appelle et m'oublie ;
En te perdant je sens que je t'aimais.

Pas de pleurs, pas de plainte vaine.
Je sais respecter l'avenir.
Vienne la voile qui t'emmène,
En souriant je la verrai partir.

Tu t'en vas pleine d'espérance,
Avec orgueil tu reviendras ;
Mais ceux qui vont souffrir de ton absence,
Tu ne les reconnaîtras pas.

Adieu ! tu vas faire un beau rêve
Et t'enivrer d'un plaisir dangereux ;
Sur ton chemin l'étoile qui se lève
Longtemps encor éblouira tes yeux.

Un jour tu sentiras peut-être
Le prix d'un coeur qui nous comprend,
Le bien qu'on trouve à le connaître,
Et ce qu'on souffre en le perdant.

...ათოვდა ივრის ჭალებს
მიჰქონდათ შავი კუბო...

"...ასე წიხლავს ვირი მომაკვდავ ლომს,ასე ღრღნიან,აფუღუროვებენ,ჭრიან და ხვრეტენ მუხლუხა ჭიები გამხმარ მუხას"... (ვიქტორ ჰიუგო,პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი)



დღიური: მუხა.
ნექტარო გილოცავ ახალ წელს,  ძალიან მანებივრებ, შენგან მოძღვილი ლექსებით ვიკვებები და ვსიყვარულობ, დიდი მადლობა.
მუხა 2018-12-30 23:35:46

დღიური: მუხა.
მედეა მოლოდინი  ახლა, ამ წუტას შემოვედი და ვნახე  წერილი, გაიხარე სულ მახსოვხარ, მიყვარხარ, სადა ხარ? გილოცავ  დამდეგ ახალ წელს.  კარგო ადამიანო.
მუხა 2018-12-30 23:34:09


ნიკი მადლობა საყვარელო)))) <3



https://www.youtube.com/watch?v=fLvIQPhwjHs
ნ-ი-კ-ი 2018-12-29 12:33:07

მე რომ დავბადებულვარ ორი მეტრი თოვლი მოსულა..
რა გასაკვირი იყო,იანვარში..და ის უფრო რა გასაკვირია ასე ძაან რომ მიყვარს თოვლი...
ტრანსპორტი ვერ მოძრაობდაო და დავუკავებივარ ბებიაჩემს ხელში,მამაჩემი და დედაჩემი დიდი ქოლგით მოყვებოდნენ თურმე და ფეხით გაყოლიან რუსთაველის ქუჩას..სულ ახლოს იყო სახლი..უნივერსიტეტის ეზოში..ხის,ძველი სახლი,დიდი,ხის კიბით და პატარა აივნით..
დიდი,მრგვალი,ნახშირის ღუმელი იდგა შესასვლელში.
იქეთ-აქეთ იყო ოთახები.
ერთის ფანჯარა უნივერსიტეტის ეზოში გადიოდა და ძალიან მიყვარდა იმ ფანჯრიდან ცქერა,ვუყურებდი როგორ მიდიოდნენ და მოდიოდნენ სტუდენტები....
მეორე მხარე ეზოს გადაყურებდა და ამ ეზოში უამრავი ,სხვადასხვა ეროვნების ადამიანი ცხოვრობდა,ნამდვილი იტალიური ეზო იყო..
სულსულ ახლოს იყო ბულვარი და ზღვა..იმ ბულვარში გავიზარდეთ იმ ეზოს ბავშვები..შევესეოდით ბუჩქებზე პატარ-პატარა ყვავილებს,თმებში ჩავიბნევდით და თავი პრინცესები გვეგონა...
ძალიან ნათელ კადრად შემომრჩა ზღვაზე მიმავალი ჩემი ბაბუ,,სემეინი,,ტრუსებით, მხარზე პირსახოცგადადებული..
ძველი მეზღვაური,კეთილი თვალებით და ბავშვის გულით..
ჩემი ფუმფულა,ლამაზი ბებო...მშვიდი და აუღელვებელი..
მახსოვს,,რვაფეხაში,,ბაბუასთან ერთად,ჩუმად ნაჭამი ნაყინი..
სათამაშო ჭურჭელში გაკეთებული კომპოტი,რომელსაც ბაბუა მართლა სვამდა,მე რომ გავეხარებინე..
ბევრი სეირნობა..
ვერაფრით ვიხსენებ,რაზე ვლაპარაკობდით..
უამრავი მოგონება....
არ ვიცი დღეს რამ გამახსენა ეს ყველაფერი...თუმცა რა დღეს,სულ მახსოვს..
უბრალოდ ახლა,როცა აღარ არიან,ვხვდები,რამდენად ძვირფასი ყოფილა ეს ყველაფერი და რა გვიან ვხვდებით ამ ყველაფრის ფასს..
ხან ისე მინდა იმ ბავშვობაში დაბრუნება,ვფიქრობ ნატვრისთვალი რომ მქონდეს ერთ სურვილად ამას ჩავიფიქრებდი,სულ ცოტა ხნით დამაბრუნა იქ...ტკბილ და თბილ,უდარდელ ბავშვობაში...

რადროს სენტიმენტებიაო,ძლივს ასფალტი გვეღირსაო, იტყვიან ჩემი ბავშვობის ქუჩის მეზობლები..
მაგათ რა იციან როგორი იყო ის ალაგ-ალაგ ქვიშიან-მიწიანი,წვიმაში პატარ-პატარა გუბეებიანი ჩემი ქუჩის სითბო...ჟანგიანი ჭიშკრები,ახლა რომ საგულდაგულოდ შეუღებავთ პატრონებს...ის ჩვენი ძველი და ტკბილი სახლები,ახლა სხვანაირად რომ მეჩვენებიან..უჩვენო..ასე მგონია ენატრებათ ჩვენი საიდუმლოებები..გოგოური ამბები...
ვინ რა იცის რამდენი მოგონება დგას იმ ქუჩის კუთხეში...ჩვენი ეზოების წინ,პატარა ხის სკამებზე,ახლა რომ აღარაა..
რამდენი ზაფხული და ზამთარი...,ჩვენი შემცივნული,ფეხებგაყინული,თბილი ბავშვობა...
ჩემი მუდმივი მონატრება...



მღერის ვიღაცა უსნოდ და მახსენდება სიმღერა უკეთესი, მკვდრად არსებული ჩემში.

ხარანაული


აქ გაზაფხული გვიან მოდის, წვიმები მღლიან
ბავშვობის ხანა დაიჩემეს სიზმრებმა ბინდად..
ვეგარ ვიხსენებ იმ გოგონას სახელს უცნაურს,
მე რომ მიყვარდა იქ... წარსულში... საოცრად წინათ

ახლა რა ხდება ჩემ ქუჩაზე, ნეტავ თენდება?
ალბათ ქვაფენილს მოფენია წითელი ვარდი,
ახლა ის ლოთიც თხლად ჩაცმული გამვლელებს ლოცავს
და არ აშინებს არეული, შეშლილი მარტი..

როდისმე, გულით კიდევ მოგისმენ..
საყვედურსაც მოგითმენ
სიმღერასაც მოგიმღერ...
დაა მოდი დღეს არ მოგიხდი ბოდიშს მეეე...
და ამ ლამაზ მოტივზე
მოვალ როდისმე!...

აქაურ ხეებს არ ჩურჩული არ შეუძლიათ
არც ეს ბუჩქები ინახავენ პირვანდელ კოცნას
გულის სიღრმეში მეშინია რომ უცაბედად
არ გათენდება და ერთ დილით მზე არ ამოვა

ახლა რა ხდება ჩემს ქუჩაზე, ნეტავ თენდება
ალბათ ქვაფენილს ამჯობინეს რუხი ასფალთი
ალბათ ის ლოთიც თხლად ჩაცმული გამვლელებს ტირავს
და არ აშინებს არეული შეშლილი მარტი...


დღიური: მუხა.
მიყვარხართ..
მერე რა რომ ვერ  გესაუბრებით..

მეიმედები მუხგულავ!!


დღიური: მელ.ზ..
ეს იყო ძალიან დიდი სიყვარული.
იმდენად ამაღელვებელი, რომ შეუძლებლია კარგად დამთავრებულიყო;
ქალმა მას დაურეკა, რომელიღაც საბჭოთა ქალაქის ფოსტიდან,
მძიმე, შავი ტელეფონით.
ეს იყო ზამთარში და სარკმელებს მიღმა თოვდა.
მისი ხმის გაგონებაზე კაცმა წერა შეწყვიტა
და სიგარეტს მოუკიდა,
თუმცა ამის კეთებისას
ყურმილი კინაღამ ხელიდან გაუვარდა.
ისინი ლაპარაკობდნენ იმდენად გულწრფელად,
რომ თითქოს ერიდებოდნენ ერთმანეთს.
ისინი ლაპარაკობდნენ მოსალოდნელ შეხვედრაზე,
მაგრამ არ უწყოდნენ,
რომ თვითმფრინავი, რომლის ფრენაც თოვლის გამო გადაიდო
ვერასოდეს აიღებდა გეზს სხვა ათასწლეულებისაკენ-
უფრო წინ – წარსულში, თუ უკან- მომავლისაკენ.
ისინი ვეღარასოდეს ნახავენ ერთმანეთს
და თოვლიც ასე ვეღარასდროს იქნება მხოლოდ თოვლი.

კარლო კაჭარავა
მელ.ზ. 2018-12-05 22:46:40

დღიური: ელინორი.
საით მივყავართ ამ ცხოვრებას ? რა მოგველის საბოლოოდ ? რას გვიმზადებს ბედისწერა ? ყველა დაუსვამდა საკუთარ თავს ამ კითხვებს, მაგრამ პასუხი არავის არ აქვს. ჩვენ ხომ არ შეგვიძლია მომავლის ნახვა. ვერ გავიგებთ რა მოხდება ხვალ, მანამ სანამ “ხვალ” აწმყოდ არ იქცევა. და მაინც ჩვენი ყოველი ქმედება განსაზღვრავს ჩვენს მომავალს.
ელინორი 2018-12-03 01:40:34


1 2 3 ... 1483 1484 1485