დღიურები


ლიტერატურული კონკურსი “ლილე 2017“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე, კონკურსების თემაში
რა სამწუხაროა, რომ ხშირად არ ვარ ისეთ განწყობაზე, ვწერო. ეს ძალიან მასევდიანებს. და სევდიანი რომ არის ყველაფერი უკანასკნელი და ყველაფერი პირველი - ამაღელვებელი, ეს პირველად ბანაობის დროს აღმოვაჩინე, შარშან. მაგრამ ეს აღმოჩენა თავისით მოვიდა, არსაიდან... ვიფიქრე, ეს ფრაზა სადმე კარგ მომენტზე მიმება, მაგრამ სად ველოდო ახლა მაგ კარგ მომენტს, რომელიც შეიძლება არც დადგეს... თან თუ წერის განწყობაც იშვითად მოგდის... და კიდევ, ამასწინ ერთ-ერთი კლიპის ყურების დროს აღმოვაჩინე, რომ ქალი, რომელიც იცვამს უფრო სექსუალური შეიძლება იყოს, ვიდრე, რომელიც იხდის... მაგრამ ასე რადიკალურადაც არა... აკადემიაში რომ ავდიოდი ერთმა არაბმა ქალმა ჩამიარა, მხოლოდ თვალები უჩანდა და ძალიან შავი ფერის სამოსიდან ძალიან სექსუალურად გამო“იყურებოდა“... ხდება ხოლმე ხანდახან ასეთი უნებლიე აღმოჩენები და გეწერინება, რომ არ დაკარგო...


დღიური: კობა_ბ.
....
თიო 2017-07-21 20:56:29

დღიური: ემილი1999.
“-ბედნიერი კაცი ყოფილხართ!
-რატომ?
-რატომ და წინ ისეთი ბედნიერება გელით,მე კი ეს ბედნიერება უკვე განვლილი მაქვს.ეეჰ...
-რა ბედნიერება?
-პირველად წაკითხვის.”

გ.დოჩანაშვილი
ემილი1999 2017-07-20 12:40:47

დღიური: ამატერასუ.
მოვდივარ.
როგორც ნასახლარზე.
და მოგონებებს ვისუნთქავ.
ამატერასუ 2017-07-18 21:51:16

დღიური: ამატერასუ.
გესმის?!
.
.
.
.
.
ამატერასუ 2017-07-17 21:20:22

დღიური: თემური57.
15 ივლისს მოვიდა ელფოსტა, ჩემი ნაწარმოები, რომელმაც გაიარა
საკონკურსო ეტაპები, ნომინირებული იქნა პრესტიჟულ საერთაშორისო
ლიტერატურულ პრემიაზე.  დასკვნითი ეტაპი გაიმართება ნოემბერში.
გამოიცემა წიგნი, რომელშიც შევა ჩემი ნაწარმოები. ვინ იცის, შეიძლება
მთავარი პრიზიც ავიღო. მიწვევა მივიღე.
ნაწარმოები ეხება საოცარ ქველმოქმერდ ქალს - ელისაბედ წერეთელს.
თემური57 2017-07-16 19:50:57



დღიური: ფლორენცია.
დღეს ბევრი უნდა ვიცეკვო
დღეს ბევრი უნდა დავლიო
ფლორენცია 2017-07-15 12:18:36




"თუ შეგიძლიათ,ნუ დაწერთ."-პუშკინი

დღიური: ნარჩიტა.
პაემანი ჭადართან!

ათი წლის შემდეგ, მეფის ქალაქში,
ხნიერ ჭადართან დაგელოდები,
შენ დამინახავ ნაოჭით თვალთან
და ისევ ისე დამიღონდები –

ვით მაშინ, გრძნობა უარვყავ როცა,
როცა გითხარი ცივად უარი,
შენ ვაჟკაცურად ჩაიკლავ სათქმელს,
არ მეტყვი, რომ ვარ შენთან მტყუანი.

ქარი შეუტევს ასწლოვან ჭადარს,
წლები ფიფქებად გემჩნევა თმაში,
და ჩვენ მოვუსმენთ ბრძენი ხის ზღაპარს,
მაშინდელს, როცა ვიყავით ბავშვნი.

მას ახსოვს ჩვენი ახალგაზრდობა,
როს გაზაფხული ჰყვაოდა სულში,
და სიყვარული – გრძნობა გიჟმაჟი,
ჩუმად ცელქობდა ორივეს გულში!

ათი წლის შემდეგ მეფის ქალაქში
მოხუც ჭადართან დაგელოდები,
როს წლები ვერცხლად გაკრთება თმაში,
შენ კი ბავშვივით დამიღონდები!...

ნინო მღებრიშვილი
ნარჩიტა 2017-07-11 07:15:26

დღიური: ნარჩიტა.
[url=

][/url]
ნარჩიტა 2017-07-11 06:40:39

დღიური: ნარჩიტა.
მოლოდინის ქვეყანა!

მე მოლოდინის ქვეყანაში ვცხოვრობ!
ყოველ დილას მზის ამოსვლას ველოდები,
ველოდები:

წვიმიანში – როდის გამოიდარებს,
როდის შემიყვარებს,
როდის შემხვდება,
როდის გაზაფხულდება,
როდის დაიბადება...
მე პირველ თოვლსაც სულმოუთქმელად ველოდები,
რადგან მინდა ვიარო თეთრ ტაძარში, თოვაში ხომ სამყარო თეთრ მოლოდინის ტაძრად იქცევა – ხოლმე...

მთელი ცხოვრება ველოდები:
სიხარულს,
მწუხარებას,
დაბადებას,
ზოგჯერ გარდაცვალებასაც კი...

ალბათ მეც ვიღაც სადღაც მელოდებოდა, მელოდება და დამელოდება...

მე მოლოდინის სამყაროში ვცხოვრობ...

ყურადღებით ვაკვირდები ქუჩაში შემხვედრ ადამიანებს, ისინიც მოლოდინის ქვეყანაში ცხოვრობენ...

29 მაისი 2017
ნარჩიტა 2017-07-11 06:36:59

https://www.youtube.com/watch?v=xjG6Mlm23L0

Paul VERLAINE 

Le ciel est par-dessus le toit

Le ciel est, par-dessus le toit,
Si bleu, si calme !
Un arbre, par-dessus le toit,
Berce sa palme.

La cloche, dans le ciel qu'on voit,
Doucement tinte.
Un oiseau sur l'arbre qu'on voit
Chante sa plainte.

Mon Dieu, mon Dieu, la vie est là
Simple et tranquille.
Cette paisible rumeur-là
Vient de la ville.

Qu'as-tu fait, ô toi que voilà
Pleurant sans cesse,
Dis, qu'as-tu fait, toi que voilà,
De ta jeunesse ?



დღიური: ნენენენე.

მე  ვიცი რა არის სულის ტკივილი,აი ,მაშინ როცა მარტოობას განიცდის,კედლებს რომ ეხლება,ხან ერთს,ხან მეორეს...არა,ოთახის კელდებს კი არა,შიგნიდან სხეულის კელდებს და მერე, ასე გაბზარული და მრავალჯერ შეწეპებული ნივთივით დავდივარ...

რა მჭირდება მე,ჩემნაირ ადამიანს სრული ბედნიერებისთვის? ალბათ სხვების სიყვარულში დარწმუნება...ღმერთო,მაპატიე...ორი სიცოცხლე რომ გვქონოდა ჩვენ,ადამიანებს,ერთს აუცილებლად თვითმკვლელობით დავასრულებდი...

ეხლა კი,ძალაგამოცლილი ნაჭრის თოჯინასავით მიგდებული ვარ,აი თვალების ნაცვლად რომ ღილები აქვს მიკერებული...
ნენენენე 2017-07-09 01:48:14

სიზმრის ზმანებავ, ან შემიყვარე,ანდა დამტოვე:

დღიური: ფლორენცია.
"ხულიგანკას" ლექსი

ქარებს წამოვყვებოდი,
რომ ვიცოდე - მიმიღებ...
ახლოს არ გეკარები,
ასე შორ-შორ დავდივარ.
ევას შთამომავალი კი ვარ,
მაგრამ გახსოვდეს,
მაინც მოკრძალებული,
მრიდებელი ქალი ვარ.
ვზვერავ შენ შემოხედვებს,
შენ ღიმილებს საჩემოს,
ისე მომნატრებიხარ,
ლამისაა გავგიჟდე...
შენ ისეთი მკაცრი ხარ,
მოსვლა როგორ გავბედო,
და ამიტომ ყოველ ღამ
გიხსენებ და გისიზმრებ.
ქარებს წამოვყვებოდი,
მაგრამ აბა, რაღა დროს...
ახლოსა ვართ და მაინც
სულ გან-განზე დავდივართ...
და ვირხევით ისე ვით,
ტანწერწეტა ტირიფნი...
შენ - ძალიან მკაცრი და
მე ღიმილის ქალი ვარ...
ასე დავიარებით,
შენ იქით და მე აქეთ,
წუთისოფელს შემოვრჩით
სიყვარულის მსტოვრები...
შენც იმდენი მეძახე,
მეც იმდენი გეძახე...
ერთმანეთთან არცერთი
მაინც აღარ მივედით...
ჰოდა, რაღად წამოვყვე
შენთან ქარს თუ ქარაშოტს,
უკვე კარგა ხანია ასე
შორ-შორ დავდივართ...
როცა თმაში ორივეს
თოვლისფერად დაგვათოვს,
გაიხსენე, მე მაინც
ხულიგანკა ქალი ვარ
ფლორენცია 2017-07-06 00:45:44

დღიური: paranoid.
როგორ ხარ? ... სად ხარ? ................
თიო 2017-07-05 22:16:54

დღიური: ფლორენცია.
- მიცნობ?
- არა.
- გინდა გამიცნო?
- არც ისე
- დარწმუნებული ხარ?
- რაში?
- რომ არც ისე?
- კი.
-ანუ არა?
- რა არა?
- არ გინდა?
- რა არ მინდა?
- ჩემი გაცნობა!
- უკვე გიცნობ!
- მართლა? ეს როგორ? მე რომ არ გიცნობ?
- უკვე ბევრი რამ ვიცი შენზე: ხარ აბეზარი, სულელი, უტაქტო და მოკლებული ხარ ქალურ კლდებამოსილებას...
- მართლა ფიქრობ რომ მიცნობ?
- კი, ამის გაგება საკმარისია რომ აღარ მინდოდეს მეტი გავიგო შენზე.
- სამწუხაროა!
- შენთვის?_ შეიძლება.
- არა.
- აბა?
- შენთვის.
- ვითომ რატომ?
- მე 2 დღეში ბელგიაში მივფრინავ ევთანაზიისთვის. დაგინახე შენ . ძალიან გავხარ ჩემს ოცნებაში დახატულ მამაკაცის იდეალს. თუ დამთანხმდებოდი რომ გაგეცვნე თმა-წარბ დაცვენილი, გაუფერულებული, დაუდევრად ჩაცმული და ცოტა სასაცილოც, მთელს ჩემს ქონებას შენ დაგიტოვებდი. ახლა კი უნდა ვიწანწალო იურისტებთან და რომელიმე საქველმოქმედოს გადავუფორმო სამწუხაროდ არ ყოფილხარ ჩემი მამაკაცის იდეალის განსახიერებაც კი.

პ.ს. ღრმად ძიება თუ დაგვეზარება, მერე არ უნდა ვინანოთ, თუ ჩამარხულ განძს გავუშევბთ ხელიდან.
ფლორენცია 2017-07-05 22:04:29

დღიური: თიო.
.................. <3
თიო 2017-07-05 22:01:54

დღიური: ფლორენცია.
რა ცოტა ყოფნით ადამიანებს ასამჩატებლად !
ფლორენცია 2017-07-05 21:11:39

დღიური: ფლორენცია.
არის დღე,თვეში ერთი ან ორი დღე,როცა მესმის თვითმკვლელების და ასეთი დღეების რაოდენობა იზრდება.
ფლორენცია 2017-07-04 20:06:44

“რა გაწუხებს? სიღარიბე, გაჭირვება? მაგრამ სწორედ სიღარიბე და გაჭირვებაა რომ წარმოშობს ხელოვნებას, დასაწყისისათვის ეს გარდაუვალიცაა.
ჯერ არავის არ სჭირდები, ცნობაც კი არავის სურს შენი. ასეა მოწყობილი ეს ქვეყანა. ჯერ სადა ხარ, როცა შენი ნიჭის ამბავს შეიტყობენ უარესიც იქნება.
შური, ფლიდობა, ყველაზე მძიმედ კი, გაჭირვებაზე უფრო მძიმედაც, უვიცობა დაგაწვება. ნიჭს თანაგრძნობა ჭირდება, გაგება,
შენ კი ნახავ, თუ მიზანს მიაღწიე, როგორი სახით შემოგეხვევიან გარს, არარად ჩაგაგდებენ.
ყოველივე იმას, რაც შენ მძიმე შრომის შედეგად შექმენი, სიღატაკეში, შიმშილში, უძილო ღამეების ხარჯზე, ზიზღით შეხედავენ.
ისინი, მომავალი შენი ამხანაგები, არ გაგამხნევებენ, არ დაგამშვიდებენ, არ გიჩვენებენ რა გაქვს კარგი და ჭეშმარიტი,
მაგრამ ღვარძლიანი სიხარულით წამოსწევენ წინ თითოეულ შენს შეცდომას, მიგითითებენ სწორედ იმაზე, რაც ცუდი გაქვს,
რაშიც ცდები და გარეგნული სიმშვიდითა და შინაგანის ზიზღის გრძნობით იზეიმებენ ყოველ შენს შეცდომას.
შენ მარტო დარჩები, ისინი კი ბევრნი იქნებიან.
მაშ, გამხნევდი!“

დღიური: რენუარი.

ბოლო წრე  (ეკა ქევანიშვილი)
...................................

ჩემი კაცი სოფლელია.
კილოკავზე კონწილობს მისი სიტყვები - 
რაც იცის და რაც გაუგია, რაც აქამდე დაიმახსოვრა:
ჩემო სიცოცხლე, ჩემო ქალო, ჩემო გოგონა.
მისი ხელები ფართოა და მიწისსუნიანი,
მისი ტვინი ცარიელია და მსუბუქი.
მასთან ადვილია და უინტერესო
მისთვის ამის თქმა სულაც არ არის სავალდებულო. მე ის გავსინჯე,
გავიხედოთ და, ჩემი კაცი მზეჭაბუკია,
თავზე ცეცხლი უკიდია, მკერდზე აგვისტო უბრიალებს,
თვალებში მგელი ჰყავს დამწყვდეული, სხეულში - ეშმაკი.
ტანს ზოგჯერ ანაფორაში მალავს და ზედმეტი წარმოსახვისგან
ღამ-ღამობით ესიზმრება, თითქოს მირონი წამოუვიდა.
ეს ჩემი კაცი ამაყია და ამპარტავანი,
მისი ტორსი დაჭიმულია, ტერფები თხელი,
მასთან წოლა ჰგავს შუაღამისას შემთხვევითი სტუმრებისთვის სუფრის გაშლას და ალაგებას.
მან ეს ყველაფერი იცის, მაგრამ არასოდეს აღიარებს.
მე ის მიყვარდა.
ჩემი კაცი, პედანტია და ინტელექტუალი,
შუა თითით გამუდმებით აბალანსებს ცხვირზე სათვალეს,
როცა ვუყვარვარ, და თუ საერთოდ ვუყვარვარ,
წინასწარ ლოცულობს.
ამ დროს ვარსკვლავიან ჭერს ვათვალიერებ,
ეს კაცი, ჯერ იხდის და წვება, შემდეგ მეძახის,
ის ღარიბია და აუტანელი,
მასთან ყოფნა ჰგავს ნახევარ განაკვეთზე მუშაობას,
დაღლაც ცოტა, და შემოსავალიც.
მისთვის ყველაფერი სულერთია და ადვილად ინელებს,
მე ის.. არ ვიტყვი.
ჩემი კაცი მდიდარია და დიდი.
თითზე გასაღებს ატრიალებს, არ ვიცი რისას,
მთავარია, რომ ატრიალებს,
ჩემი ეს კაცი ჭკვიანია და ცინიკოსი,
მისი ტანი ათასქალგამოვლილია. მაგრამ სუფთა,
მისი სული თავისუფალი, მაგრამ დაღლილი,
გადაწერილ-გადმოწერილი.
ჩემი ეს კაცი რუკაა და თითს ვაყოლებ,
მისი ასო ცოცხლდება როცა მუხლით ვეხები,
მუცლით ვეხები,
მოკლედ, ვეხები.
მასთან ყოფნა ჰგავს ჰამაკში ნაყინის ლოკვას,
მასთან ყოფნა ჰგავს მის ქვეშ ყოფნას.
მას ჰგონია, რომ ის წყვეტს, ეგონოს - მაწყობს,
მე მასთან მივხვდი, როგორ მიყვარდეს.
დღეს, ყველა ჩემი კაცი მოვა და ბოლო წრეს დამარტყამს,
დღეს, ყველა ჩემი კაცი სხვისია.
მშვიდობაში მოიხმარეთ,
მიყვარს თავისუფლება.
რენუარი 2017-07-03 15:36:13


1 2 3 ... 1480 1481 1482

საიტის წევრს ნიკით:  ნიგოზა ვულოცავთ დაბადების დღეს