დღიურები


დღიური: ელ.არეთა.

ელ–არეთა!
ჩემთან არც წვიმს, არც დარია,
არცა თოვს და
არც ქარია,
მხოლოდ სევდამ
ჩემს სამყაროს ხელი უშნოდ რამ დარია.
რაღა გითხრა,
არც კი მინდა,
სხვას ფიქრი რამ თავს ვახვიო
როცა ვარდი აღარ ვარდობს
და ნარცისიც ვერ ნარცისობს,
მაშინ სული სტოვებს სხეულს
გულიც სურს რომ გაასხვისოს.
ნექტარი 2018-02-19 12:36:36


არიან ჩვენს ცხოვრებაში ნარინჯისფერი ადამიანები..ადამიანი-მზეები.
მოდიან და ანათებენ შენს ხანდახან სევდიან დილებს,შუადღეებს ან საღამოებს..
ისე ანათებენ,რომ ვერც ხვდებიან.
და ყველა ჯერზე იხსენებ იმ თეთრ,სიფრიფანა ყვავილებს,ბავშვობაში ეზოდან ორ ნაბიჯზე,პარკში რომ კრეფდით და თმაში იბნევდით ზღაპარგოგოობაზე მეოცნებეები...
ზღაპარგოგოები,კნაჭაგოგოები,პეპიგრძელიწინდები..
ერთი,ორი,სამი..
ერთი,ორი,სამი.
ერთი,ორი,სამი..

იმდენი რამ შეიცვალა ჩემს სახლში ამ წლების განმავლობაში..ერთადერთი რაც არ იცვლება ჩემი ემოციებია საძინებლის ფანჯრაში გახედვისას რომ მაქვს...დღის ყველა მონაკვეთში,წლის სხვადასხვა დროს,როცა არუნდა გავიხედო სულ ბავშვობაში ვბრუნდები,იმ დროში,როცა ამ ფანჯრის რაფაზე შემოვჯდებოდი,ჩავრთავდი მაშინდელ ჰიტებს და სულ არ მეშინოდა,რომ მეცხრე სართულზე,ღია ფანჯრის რაფაზე ვიჯექი და ახლა რომ ჩემმა შვილმა იგივე გააკეთოს,ალბათ გული გამიჩერდება...
ორ-სამ წელიწადში ერთხელ ამოვიღებ ხოლმე შენახულ ჩემს დღიურებს,(სულ ოთხი 96 ფურცლიანი რვეულია)გადავშლი და ამოფრინდებიან ახალგამოჩეკილი პეპლებივით ძველი ამბები...ტკბილი ამბები...სევდიანი ამბები..ჩვენი გოგოობის ამბები..ჩვენი ფანჯრებისკენ ჩუმად მომზირალი თვალების ამბები..ღამით,სიმთვრალით გათამამებული სერენადების ამბები...ამოფრინდებიან და დაფრინავენ ოთახებში..სანამ არ დავიძინებ..სანამ დილა არ გათენდება და ნელ-ნელა თავიანთ ადგილებს არ დაუბრუნდებიან,მანამ,სანამ ისევ არ გადავშლი ჩემი გაკრული ხელით,ნაჩქარევად ნაწერ ფურცლებს...

მოგონებები არ ძველდებიან.....

https://www.youtube.com/watch?v=gGV4hxhxW8o

დღიური: კეპლერ 452ბ.
30 ვერცხლის შესახებ მოვატყუე, ოცდაათივე დაიჯერა.
გავაგრძელეთ ერთი გზა, სხვადასხვა მიმართულებით...
კეპლერ 452ბ 2018-02-04 01:54:09

დღიური: ფლორენცია.
წვიმად ჩამოდის მარტოობა. წვიმაა იგი.

ზღვიდან მოიწევს, ეგებება საღამოს ბინდებს,

უკაცრიელი ველებიდან ზეცისკენ მიდის

(სავსეა დიდი მარტოობით ზეცა ყოველთვის)

და მოიღვრება, ქალაქს ასე ციდან მოელტვის.



როცა დილისკენ მიიქცევა ქუჩაბანდები,

წყვილთა საათებს იგი წვიმად დაედინება

და სხეულები, ერთმანეთი რომ ვერ გაათბეს,

კვლავ იყრებიან, მიაქვთ სევდა და გაწბილება...

და როცა ორს სძულს ერთმანეთი ჩუმად, მძვინვარედ

და მაინც ღამით ერთ სარეცელს ინაწილებენ,



მაშინ დიდდება მარტოობა უკვე მდინარედ...

თარგმანი ლია ჯაყელისა
ფლორენცია 2018-02-03 02:35:28

"ჩემი ცხოვრების გზა სიზმარია
და  შორეული ცის სილაჟვარდე."

დღიური: მუხა.
  ს ი ჩ უ მ ე  არის და

იცით, აქ მოფიფქა, ორიოდდღის წინაც,
სამყარო პატარძალს თეთრ კაბით მაგონებს,
თავისი ხიბლი აქვს თოვლსა და იანვარს,
შესცივდათ ხეებსაც დიდი ხნის ნაფოთლებს.
ჟრიამულს უმატეს გუნდებმა ბეღურის
თუმც ღამე სიზანტით დღეს თვალებს უხილებს
ფიქრებმა დატოვეს სამყოფი, მადლობას
სული კი, არც ვიცი, ვის უნდა უხდიდეს.
თეთრია სამყარო აქ, უკვე სოფელში,
ფურცლებიც ივსება სიტყვათა ბწკარებით,
მიწას და სახურავს, ხის ტოტებს, აქ თოვლზე
ლამაზად ემჩნევა ბეღურის კვალებიც.
ხანია დიდი და აღარცრას არ ამბობთ,
არ ჩანხართ გვაფიქრებს  სიჩუმე ამგვარი,
სათქვენო სევდა  კი, ცას თვალს არ აშორებს,
კეკლუცობს იმედი ცოტათი დამფრთხალი. 
გვითხარით, გვიამბეთ, მოყევით რაიმე
თქვენზე და ან თუნდაც, რამ უცხო ამბავი,
ხართ კარგად,მოუცლელს, დრო არსად იმდენი
არა გაქვთ, მომკითხველს ვერ იტევს დავთარი.
იცით აქ, მოთოვა ორიოდ დღის წინაც
და თოვლი, ამ დრომდეც, არ არის დამდნარი....

ნ ე ქ ტ ა რ ი მოკითხვით.
                      30/01/2018წელი.
 

ნექტარი 2018-01-30 13:42:52

უმამო გოგოებისთვის 

უნდა იცოდნენ გოგოებმა,
რა სიყვარული შეუძლიათ უჩინარ მამებს,
ვარსკვლავებზე სათევზაოდ ბადით გასულებს.
რა სიყვარული შეუძლიათ
ცაზე გასულებს ვერცხლისფერ ბადით,
სიპ ნისლებზე მოულოდნელად ფეხაცდენილებს,
ღამეზე ადრე შეღამებულებს.
უნდა იცოდნენ,
რომ არსებობს უხმო სიმღერა, რომელსაც მხოლოდ
ვარსკვლავებზე მოთევზავენი უმღერიან
მამის საწოლში, მამის უჯრულა პერანგებით
ჩაძინებულ,
მონატრებისგან მოკუნტულ შვილებს.
უხმო სიმღერა.
უნდა იცოდნენ, რომ ამ კაცებს, როგორც თილისმა,
მხრებზე შესმული გოგოების
პატარა ტერფი ამოუტვიფრავთ გულზე სვირინგად,
უნდა იცოდნენ.
უნდა იცოდნენ,
სიყვარული არსად არ მიდის.
არ ბრუნდებიან მამები უკან,
არ მიდიან მამები მათგან.
წვანან მგლებივით,
გოგოების გადარაზულ სიზმრების კართან
წვანან მგლებივით,
და უღრენენ შიშის ურჩხულებს.
და როცა ღამე - მდინარესავით ჩამოვლილი,
და როცა ღამე - მდინარესავით ჩამოვლილი,
ჩამოატარებს მათ ამოსუნთქვას - გოგოების ფანჯრის მინებზე შეორთქლილ ღრუბლებს,
ჩამოატარებს მზის ამოსვლას - ბადეში გაბმულ ოქროს თევზივით მოფართხალეს ხეთა ჩრდილებში,
უნდა ჩაუთქვან გოგოებმა,
უნდა ჩაუთქვან,
გაიქცნენ მწვანე, ტრიალ მინდორზე,
ტრიალ მინდორზე.
მთვლემარე ბალახს თხელი ზურგები დააფარონ,
თხელი ზურგები დააფარონ.
ხელები - თავქვეშ,
ხელები - თავქვეშ.
თვალები - ცისკენ.
თვალები - ცისკენ
და მამების თბილ სიზმრებისკენ გადაფრენას უნდა უყურონ,
რომ სამუდამოდ დაიმახსოვრონ
და მერამდენედ მოისმინონ,
როგორ მღერიან ამ დროს მამები - ვარსკვლავებზე მოთევზავენი
უხმო სიმღერას
მხრებზე თოვლივით ამოსული გოგოებისთვის.

დღიური: მუხა.


კატიე 2018-01-26 14:33:04

"Pardonne tes ennemis, mais n’oublie jamais leur nom.” John F Kennedy


როცა სინანულიც ნანობს დასასრულს, როცა ფილტვებ გამოცლილი ღამეც წუხს ყველა ფიქრის გამო რომელშიც შენ იყავი ნახსენები, ფიქრებმაც მოიწყინეს შენს გარეშე და ყველა ფიქრი ერთდროულად ამტკივდა... ყველა ძახილის ნიშანი მოიხარა მხრებში, რომელიც შენთვის იყო განკუთვნილი... ყვირილი დამუნჯდა და გულმა სმენა დაკარგა... სიმებ დახეთქილი ვიოლინო, რომელიც შენთვის სიყვარულს ამღერებდა ცრემლად იღვრება… ჭორიკანა წამები დაბნეულნი ეხეთქებიან კედლებს, ფუნქცია დაკარგეს, ეშინიათ შენზე ფიქრის... დღეს ჩემს თვალებში უფრო მეტი ღრუბელია ვიდრე ცაზე... შენზე ფიქრმა ბევრჯერ აიარა ჩემ კართან, მაგრამ კარს არ ვუღებ უპატრონო ძაღლივით ქუჩაში დავტოვე შენდამი სიყვარული, რომელსაც სიცივე აწუხებს, შია, ქუჩიდან ქუჩაში დაძრწის და გულისკენ მომავალ გზას ეძებს... სუნთქვა ამოცლილი ფუნჯები მივყარე სადღაც კუთხეში და ხელში ერთი დიდი წერტილი მიჭირავს... წერტილი, რომელშიც უნდა ჩავატიო მთელი ცხოვრება, სიყვარული, განცდები, მონატრება, ლოდინი, სევდა, დღე, ღამე და შენ, ის ყველა ამინდი რომელიც შენ გიკავშირდება... როცა სინანულიც ნანობს დასასრულს მე წერტილი მიჭირავს ხელში და დასასრულის დასასრულს ვეძებ... დღეს ჩემს თვალებში უფრო მეტი ღრუბელია ვიდრე შიშველ უსირცხვილო ცაზე, მაგრამ მე მოგაქციე ერთ წერტილში, რომელიც ყოველთვის გამახსენებს ხერხემალგამოცლილ გრძნობას, სიყვარულს, რომელიც სიყვარულზე მეტად მიყვარდა და მივხვდი– ცხოვრებაში ყველაზე დიდი და ძვირფასი რამ შეიძლება ერთ დღეს უმნიშვნელო პატარა წერტილად გადაიქცეს, ისევე როგორც შენ... დღეს მე მე ვარ, შენ კი წერტილი და მაინც ჩემი სატარებელი ხარ სიცოცხლის ბოლომდე.

დღიური: ფრიდონი.
ხოდა ეგ მადლო არ მოგაკლოს ღმერთმა

დღიური: არამითი777.
მონატრების გაკვეთილები

აქ უნდა ავუხვიო და მერე გზა იყოფა.
რა მაგის პასუხია და შენი მისამართი:
ჯერ უნდა გავიარო ბეტონის ალაყაფი
და მერე სკამი არის, ჩეროში მისავარდნი.

არც ისე ულამაზო ჩრდილი აქვთ კვიპაროსებს,
ჩრდილების კვალობაზე - არც ისე უხეირო.
საერთოდ ზღაპარია, თუ ახლოს პაპიროსის
ღერი და შამპანურის ბოთლია, ნახევარი.

მე ვიჯდე, შემიძლია, ამ სკამზე საათობით.
რამდენად შეიძლება - ეს კიდევ სხვა თემაა...
ვფლობ შენზე ექსკლუზიურ უფლებას საავტორო,
რაც უკვე მიზეზია, უდავოდ, ანათემის!

რაც უკვე საბაბია, უთუოდ შეჩვენების!
და შენი დარაბები, ბედივით ჩაკეტილი,
ჩემს მზერას, მონოტონურს, გრძნობენ და ეჩვევიან
როდესაც მონატრების ვუტარებ გაკვეთილებს.

საჯაია
არამითი777 2018-01-12 00:19:58

  ,,იცი,შეიძლება,ომმა ჩვეულებრივი ადამიანიც კი პოეტად აქციოს.იცი,რა გავიფიქრე იმ დღეს,როცა მთელი ქალაქი სვასტიკებით წაბილწეს?რა და,ვფიქრობდი,მზის ამოსვლისას,პართენონი თითქოს ხორცს ისხამს,მთვარის შუქზე კი გაშიშვლებულ ძვლებს ემსგავსება-მეთქი."  ენ მაიკლსი - ნამსხვრევები
     
   

იმ საღამოს ქორწინება გადაწყვიტეს.
მთვარის შუქის ბრალი იქნებოდა,ან კინემატოგრაფიის,ანდა რომელიმე ლექსის.

https://www.youtube.com/watch?v=qR9C5dyGM-I

https://www.youtube.com/watch?v=VJrozHgXbCI

დღიური: ელისა მონე.
დაშორებამდე მთელი თვეა
(და პირობითად)
ასფალტზე ნისლის გამთენია
მიშლის ნაწნავებს.
რაღაც ცალსახა განწყობაა
(ბოლოს დამჩემდა)
დეკემბერი რომ
უშენობას გადავუცვალე...
ისე შემცივდა-
ჩვევად მექცა
სანგრების გათხრა.
ტროტუარს ქვევით ამოვუდე-
(მგონი “მიყვარდი”)...
ლოგიკურია,
რომ უბრალოდ
მარტივად ახლა
თეთრი ბერეტი დავიხურო
და...
გავტრიალდე...
-კარისკენ
სადაც ჩვენ ორს შორის
ნაბიჯ- სიშორეს
უხმოდ დასცქერის
ცრუ-ბერკეტი-
იგივეობა,
დრო-პანტონიმა
ჩაკეტილი მრუდია-
(ვდუმვარ).
ვერ ვიტან ცრემლებს
ვერც ტაქტიკას...
დამშვიდობებას....
დაშორებამდე მთელი თვეა
(და პირობითად)
ასფალტზე ნისლის გამთენია წვება
(ნაწნავი)
ბურბონით მთვრალი
სტრიქონები ისე შემძულდა
როგორც ვერთქმული
მხოლოდ ერთი სიტყვა:
- ნახვამდ(ის)ე...

კატო
ელისა მონე 2017-12-23 00:19:50

მე ყველაფერი ვიცი. შენ მხოლოდ გეშინია.
შენ ოცნებობ სიმართლე გაიგო. მე ვოცნებობ არაფერი ვიცოდე ყველაფერზე.
შენი შიში ჩუმად და საზარლად იპარება მუცელში, თვალებს წამიერად გიფართოვებს და სუნთქვას გიკრავს. ჩემი შიში დიდი ხანია აწყვეტილი ქარია შიგნით და "საითაც ქარი დაუბერავს" იქეთ ვვარდები...
მე გამუდმებით ფხიზელი თვალებით ვიყურები. შენი სამყარო ფერად სიზმრებშია.
არაფერია საინტერესო სინამდვილეში,
დაიძინე.

“Le diable est la nuit de Dieu. Qu'est-ce que la nuit ? La preuve du jour.” [Viqtor Hugo,"L'homme qui rit"];

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Но и все ж вовек благословенны
На земле сиреневые ночи.

С.Е

თოვლი

თოვლი მოვიდა, ო, არა თეთრი,
სულ სხვანაირი თოვლი მოვიდა.
მგონია, მოხვალ, შენ მოხვალ ერთი
და თოვლის სპეტაკ კუბოს მომიტან.
დამმარხე თოვლში, დამმარხე ქარში,
თორემ მომბეზრდა მიწა ბოროტი.
იჩქარე ვიდრე თოვლივით წავშლი
შენზე ფიქრებს და შენზე მოლოდინს.
წახვედი როდის, ჰბრუნდებუ როდის -
დამწვარი თოვლის მსუბუქი ბოლი,
ჩემკენ, ო, ჩქარა, გზაც აქეთ მოდის -
თოვლი, თოვლი, თოვლი.
მათოვდა წუხელ, ავად ვარ ახლა
და თვალზეც ბინდი ჩამორხეულა.
ამდენი ვნება, ამდენი დაღლა
სად დაიტიოს ჩვილმა სხეულმა.
თოვლი მოსულა. რომელ მხარეში,
სად გიღამდება დღე თოვლნარევი,
დავრჩი მზისა და თოვლის გარეშე,
ამ თოვლზე უფრო ნამტირალევი.
წახვედი როდის, ჰბრუნდები როდის -
დამწვარი თოვლის მსუბუქი ბოლი,
წამოდი ჩემთან, გზაც აქეთ მოდის -
თოვლი, თოვლი, თოვლი.

მირზა გელოვანი


https://www.youtube.com/watch?v=fyru5TiogAQ&feature=share

https://www.youtube.com/watch?v=BZ4I2AMPdBo

დღიური: თიო.
რაც მე მჭირს ალბათ, სჭირს ყველა თქვენგანს,
ვინც ლხინით ხსნილში დარდით მარხულობთ,
ვინაც თავის თავს ყოველდღე ჰკარგავს
და მერე სიზმრად ვეღარ ნახულობს.

ნეტა სიცოცხლე სიკვდილებს რით სჯობს,
თუ ყველაფერი უნდა გახუნდეს,
სულ შიშით ვტოვებ ამ სხეულს ღრიჭოდ,
ვაითუ სული აღარ დაბრუნდეს.

რაღა გადმოღვრის სულეთის ლიცლიცს,
როდის იპოვის სამზეო ჩეროს,
ხანდახან მიწას მოკბეჩილს სიმწრით,
აქვს დედაჩემის საფლავის გემო.

ვეღარ ვახერხებ ჩემებურ ტირილს,
როდესაც მინდა ცრემლით შეწამვლა,
ძვლებს წავუთალე კალამად პირი,
ჩემს ტკივილებს რომ წერა ესწავლათ.

ახლა ისე ვარ ყოვლით მომცდარი
და მოლოდინმა ისე ამსვრიმა,
მეც მყავდა ჩემი ტკბილი მოძღვარი
და ვერაფერი ვერ შემასმინა.

დღეს კიდევ რაღაც გამეგონება,
წლებით დათმენა გავავარჯიშე ,
თუმც მთელი ჩემი ჭკუის ქონება,
ერთ ლექსს ვერა შობს დარდის საჯიშედ.

მაინც შემომრჩა იმედი ხვალის,
სურვილი ცაზე ღრუბლის მოხევის,
მე ჩემი ძველი სისხლით ვარ მთვრალი
და სხვებს ვგონივარ მუდმივ მომლხენი...

თუ რამ მებოძა წლებით მიმოვცერ,
ახლა მარტოდენ სისხლად ვიცლები,
მე მაშინ შევძლებ ჩემთვის სიცოცხლეს,
როცა ყველასთვის გარდავიცვლები...

ჩემი ცოდვები მიმაქვს უკლებლივ,
ზოგი თავხედი,ზოგიც მორცხვია,
ვაითუ მხოლოდ იმას ვუკვდები,
ვისთვისაც ერთ დღეს არ მიცოცხლია...

ზეინაბ მეტრეველი
თიო 2017-11-28 22:17:45

რა ლამაზი ანიმაციაა...



1 2 3 ... 1481 1482 1483