ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

− ცხელა!
− ცივა!
− ცხელა-მეთქი!
− რავიცი... გინდა, რომ ცხელოდეს, არა?
სწორხაზოვანი ღიმილით გახედა შუბლოფლიანმა ილომ თავის, სავარაუდოდ, უკვე მეგობარ, ახალ ნაცნობს. ცოტა ხანში იფიქრა, უეჭველად ისევ ღრმად ჩაუკვირდა ჩემს წუწუნს და ახალი ფსიქოლოგიური დასკვნა დადოო და ინტერესიანი, მოზომილი ღიმილით ჰკითხა:
− რას გულისხმობ?
− რას უნდა ვგულისხმობდე?! აშკარად ზედმეტად შეფუთულხარ ზაფხულის შედარებით ცივი დღისთვის, შესაბამისად, გცხელა და წუწუნებ. თან ისე წუწუნებ, თითქოს, მართლა მწველი მზის ბრალი იყოს ოფლის წვეთები შენს სახეზე. მოკლედ, აშკარაა − გინდა, რომ შენი წუწუნის სავსებით გასაგები, მაგრამ სულელური პათოსი გავიზიარო. არაფერი განსაკუთრებული, ზოგადად, უნდათ ხოლმე ადამიანებს ქვეცნობიერად, რომ მარტივ ყოფით საკითხებში ყველა მარტივად ეთანხმებოდეთ.
ილომ თბილი ჟაკეტი გაიხადა და ისე ამოიხვნეშა, რომ სიამოვნება ბოლომდე ვერ დამალა. ლუდის ათთეთრიანი ერთჯერადი ქილა ზედმეტად დახარა და ერთიანად დალია დარჩენილი სითხე.
− ილო, რას იტყვი, აბა? ხომ ნამდვილად გინდოდა, რომ თუნდაც უფრო მეტად ცხელი დღე ყოფილიყო, ოღონდ კი ყოფილიყო და მე გულწრფელად ავყოლოდი შენს წუწუნს?
− ღმერთო ჩემო, რანაირი ადამიანი ხარ, მართლა ასე მოგწყინდა და გეერთფეროვნება ეს ცხოვრება, რომ ამ საკითხსაც და სხვა ობიექტურად უფრო მნიშვნელოვან საკითხებსაც ამდენად ერთნაირი ემპათიითა და ინტერესით უფიქრდები?
შეკითხვის ადრესატმა მშვიდი, ზომიერი, გაწონასწორებული, მაგრამ მაინც რომ გულწრფელი ემოციით გაიცინა და ცოტა ხანში თქვა:
− დაგიწყია შენც მინიმალისტური დაკვირვებები, ხომ იცი?!
− მინდოდა, კი, მინდოდა და ახლა მგონი მესმის იმ შუახნის ქალების, 40 გრადუს სიცხეში, 50 გრადუსიან სამარშუტო ტაქსიში ფანჯარასთან რომ სხდებიან და ცოცხალი თავით არ აღებენ.
− აჰა, გეუბნები, დაგიწყია-მეთქი! მეც ძალიან ბანალურად და მათი საქციელის გაგების მცდელობის გარეშე ყოველთვის მეშლებოდა მაგ ქალებზე ნერვები. ახლა კი, შენი წყალობით მეც მესმის მათი.
− შენც კი არ გიფიქრია, არა, იმ საწყალ ქალებზე?! რამდენჯერ შემირცხვენია ხოლმე მთელი მგზავრების თვალწინ მათი ეგოისტობის გამო, ახლა კი, თურმე არც მე განვსხვავდები ჩემი ინსტინქტებითა და ეგოისტური ბუნებით მათგან.
ილომ თავის ახალ მეგობარს − გაუმარჯოსო, − უთხრა და ახლადშევსებული ქილა ნახევრამდე დაცალა. ცოტა ხანს ორივე ჩუმად იყვნენ. თან ისე, ვიღაცას რომ შეეხედა, იფიქრებდა − აშკარად უხერხული სიჩუმეა ჩამოვარდნილი ამ ორს შორისო, მაგრამ არა, უბრალოდ, სათქმელი არ ჰქონდათ არაფერი და რასაც ფიქრობდნენ თავიანთთვის გუნებაში, ამ საკითხებზე თანამოსაუბრის აზრი არ აინტერესებდათ.
− ისე, ყველაზე „ცხადი“ დამნაშავე ვინ გაგიმართლებია სახალხოდ? − იკითხრა ილომ ისე, რომ ზებრაზე გადამსვლელი საპირისპიროდ მოძრავი ორი მამაკაცისთვის არ მოუშორებია ინტერესიანი თვალი.
− არ ვიცი, არ მახსოვს. ან კი, ვინ არის საერთოდ ყველაზე ცხადი დამნაშავე იქ, სადაც მკვლელიც კი სრულებით უდანაშაულოა?!
− და მაშინ, რატომ შემაჩერე?
− კარგი რა, არ შემიჩერებიხარ. მე მხოლოდ ის მაინტერესებდა, შეგაჩერებდა თუ პირიქით, მეტად მოგანდომებდა მის მოკვლას სამყაროს უაზრო სახის დანახვა.
− არა, შენ ზუსტად იცოდი, რომ ყველაზე შესაფერისი დრო იყო. ის დრო იყო, როცა ყველაზე მეტად კომფორტული იქნებოდა ჩემთვის შენი ეგზისტენციალური სისულელის მიღება.
− ხო, ეგიზსტენციაც სისულელეა ისევე, როგორც არარსებობა და ისევე როგორც სამყარო.
− არ გღლის ეგ ნიჰილიზმი და აპათია? მე უკვე ტვინი მაქვს გადაჭედილი და დავიღალე. საერთოდაც, რა საჭიროა, რა „მუღამია“ და − შენი საყვარელი კითხვა − რა აზრი აქვს? რა აზრი აქვს ამ ტვინის ჭყლეტას?
− ის აზრი აქვს, რომ ამის გარეშე შეუძლებელია ცხოვრება. თუ შემოტოპავ, უკან ვეღარ გახვალ. სცადე და დარწმუნდები. მაგრამ, მგონი, გიცდია კიდეც და, უბრალოდ, ისევ წუწუნებ მაგ კითხვით ჩემთან.
ილომ ამჯერად ისე ამოიხვნეშა, აღარც უცდია რაიმეს დამალვა ან გამოჩენა. უბრალოდ, ამოიხვნეშა და მორჩა!
− ნათანიელ, შენ აღარც გაწუხებს, არა, გაურკვევლობა?
− აღარ მაწუხებს, ჰო.
− და უმიზეზო ცხოვრების მიზეზი ის გაქვს, რომ არც ცხოვრებას აქვს, არა, მიზეზი?
− ზუსტად.
− მე მიჭირს შეგუება.
− რაღაც არ გეტყობა.
− ჰო, ალბათ, უფრო მინდა რომ მიჭირდეს.
− არც მაგაშია საქმე.
− აბა?
− არ ვიცი.
ილომ გაიცინა, მაგრამ ახალი მეგობარი არ აჰყვა. ეწყინა ილოს, მაგრამ ნათანიელისგან არა, ისე, ზოგადად, ეწყინა. სწყინდა ილოს, სწყინდა, მაგრამ ეს წყენა იმ წყენას ჰგავდა სიძლიერით, ერთი კვირის წინ მომხდარი თავისი ცოლის გაუპატიურება და მკვლელობა რომ სწყინდა ერთი კვირის თავზე; არც მისი ვინაობა რომ არ გაამხილა და რომ არც ჩაუშვა; მის მოკვლას რომ აპირებდა, ეგეც სხვა დროისთვის რომ გადადო.
როცა მეორე ორლიტრიანი ლუდის ბოთლიც გამოცალეს, ნათანიელს სახლში წასვლა მოუნდა. ნათანიელმა ილოს მომლოდინე თვალებით შეხედა და მას შემდეგ, რაც ტაქსის ფული გამოართვა, დამშვიდობება და სახლში წასვლა დააპირა, თუმცა ილო ზედმეტად ჩაფიქრებული და მოუმზადებელი ჩანდა. აშკარა იყო, წასვლას არ ჩქარობდა.
ნეტავ, რა უნდოდა ილოს? რას ფიქრობდა? რა უტრიალებდა გონებაში, ასეთი უჩვეულო ემოციით რომ ჩაჭიდებულიყო ფიქრებს. და, თითქოს, ამდენი ხნის შემდეგ, განსაკუთრებულად მოჭარბებული ემპათიით ფიქრობდა რაღაცაზე.
− ნათანიელ, ჩემო ძვირფასო და საყვარელო მეგობარო, მინდა, რომ მთელი ჩემი მატერიალური ქონება შენ გადმოგცე. ვიცი, რამდენიმე დღეში მთლიანად დახარჯული გექნება და არც არაფერ სტაბილურში არ დააბანდებ და გამოიყენებ და, სიმართლე რომ ვთქვა, ზუსტად ამიტომაც მინდა, რომ მოგცე. მე გამიჭირდება ამის გაკეთება ისევე, როგორც ახლა შენთვის მოცემა მიჭირს და მიძნელდება, მაგრამ ერთი კია, სინანული მინდა შევიგრძნო და ამიტომაც გაძლევ.
ნათანიელმა ისე ომახიანად გაიცინა, აშკარად ეტყობოდა სიხარული და თან გაკვირვება, მაგრამ არც ამათი დამალვა უცდია. ან კი, რატომ შეეცდებოდა?!
ერთი წლის შემდეგ ილოს ახალი ცოლიც გააუპატიურეს, მაგრამ არ მოუკლავთ. ლამაზი ცოლი ჰყავდა ილოს, მაგრამ ჭკვიანი არ იყო. უმუშევარი, ეგზისტენციალისტი ქმრის ექსპერიმენტებს საკუთარ სექსუალურ მოთხოვნილებებზე საკუთარ სექსუალურ მოთხოვნილებებზე მაღლა ვერ აყენებდა და მოძალადეს საკუთარი ნებით დანებდა.
ორი წლის შემდეგ იოლო მოკვდა, თვითმკვლელობის მცდელობის მცდელობას შეეწირა.
სამი წლის შემდეგ ნათანიელი მეგობრის ამბავს მისი მეორე ცოლისგან იგებს, ყურადღებას დიდად არ აქცევს და მშვიდი, მაგრამ გულწრფელი ღიმილით განაგრძობს ლუდის სმას ნახევრად სავსე ქილიდან. ხუთთეთრიანი ქილიდან.