“დანებდი” ამბობს ხმა “რეალურად შენ არავინ ხარ”.
კარაბინი მხარზე ძლიერად მაჭერს. ღრმად ვსუნთქავ.კარაბინიც რიტმულად მყვება.
“დაუშვი იარაღი” ამბობს ხმა “შენ უსუსური არსება ხარ”.
“დაკარგე ყველაფერი” ამბობს ხმა “თუ გინდა მიიღო ყველაფერი”.
ოთახი ოფლისა და შმორის სუნითაა გაჟღენთილი.მარჯვენა ხელი მიკანკალებს. სამიზნეს არ ვცვლი.წითელი აბრეშუმის ხალათი მაქვს შემოსხმული.ყვითელი სათვალე.ტუჩის მარცხენა კუთხეში სიგარეტი.მარცხენა თვალი მოჭუტული.
“სილიციუმის ოქსიდისა და რამდენიმე მინარევისგან იღებენ შუშას. მინის ნამსხვრევებს თუ გაურევ, წითელ ფოსფორს და დაუმატებ წებოს,მიიღებ ასანთის “გასაკვრელს”.” ამბობს ხმა “ხოლო თუ მინაზე ვერცხლისწყალს დაასხამ,მიიღებ სარკეს”
ვის რა ჯანდაბად უნდა ამის ცოდნა.ისეთივე გამოუსადეგარია,როგორც გველისთვის ფეხსაცმელი.
კედელზე ძველი კატანაა მიმაგრებული. ჩასადებით.
შპალერი სინესტისგან კუთხეებში ამძვრალია.
სახლის ტელეფონი რეკავს,მაგრამ ყურმილის აღებას არ ვაპირებ.
შეიძლება არც რეკავს.
მღრღნელები და ფრინველები ავრცელებენ ეპიდემიას ყველაზე კარგად.
ფსიქოლოგები ამტკიცებენ,რომ თვითმკვლელობის უმეტესობა ონანიზმისას ხდება,როცა მოზარდი თავს იხრჩობს გრძნობათა სიმძაფრის გამო. შემდეგ მშობლები ყველაფერს ასუფთავებენ ლაქებისგან და ცდილობენ მეზობლებმა არ გაიგონ.
“მერლინ მონრო რომ ცოცხალი იყოს,ამ წუთას რითი იქნებოდა დაკავებული?” მეკითხება ხმა.მაგრამ იცის პასუხს არ მიიღებს.და თავადვე პასუხს “კუბოს სახურავის ფხაჭვნით”
რამდენი განსხვავებაც გვაქვს,იმდენი მსგავსება გვაქვს ადამიანებს. და ჩემს სამიზნესთან იმდენი საერთო მაქვს,რამდენიც განსხვავება. პროპორციები და უკუპროპორციები. ბალანსი და დისბალანსი.ჰარმონია და არიტმია. კოსმოსი და ანარქია. მარცხენა და მარჯვენა ხელის მტევანი.
“იქორწინე ქალღმერთზე” ამბობს ხმა “და ეს იქნება ჩვეულებრივი თეოგამია”
როცა მელაპარაკება ვიღაც გაუჩერებლად,თვალებში ვუყურებ და ჩემს ტვინში გალაქტიკასავით მაქვს ყველაფერი მოწყობილი.ციფრები და ასოები. პლანეტები და G ჯუჯა ვარსკვლავები. კომეტები და ასტეროიდები.
როცა მელაპარაკება ვიღაც  გაუჩერებლად,მინდა მისი გახეთქილი წარბიდან სისხლის შხეფი დავინახო.
“მოაშორე იარაღი” ამბობს ხმა “გამოფხიზლდი. რაც იცი ჩემგან იცი.მე “შენი“დიდებული აზრების დიდებული ავტორი ვარ”.
ჯანდაბამდე გზა ჰქონია.ოფლისა და შმორის სუნი ახლა უფრო მძაფრად იგრძნობა.თვალები და ნესტოები მეწვის.სიგარეტის ნამწვს დაბლა ვაგდებ და ვსრეს,როგორც მატლს.
ყველაზე დიდი ნარკოტიკი საჭმელია,რომელიც ადამიანმა დღეში რამდენჯერმე უნდა მიიღოს. ორი დღე “წამლის” გარეშე და ორივე ტიპის ნარკომანი ერთი ჭირია. ჩვეულებრივი ლომკა აქვს საჭმელს. მოსაწევი კიდე სასიამოვნოა ვიდრე საჭმელი.
მილიარდობით მომხმარებელი და მონა.
მილიარდობით ვარიანტის ნარკოტიკი.
მაკდონალდში ხარ. ეს ერთ-ერთ ძლიერ დამოკიდებულებას იწვევს.სახელმწიფო საჭმელში ათასგვარ ნაგავს ურევს და მარტივად მართავს მარტივად სამართავ ხალხს. რაც უფრო ნაგავია,მით უფრო მეტად გინდა. დონატები. შოკოლადი. ლუდი .
“ჩემ გარეშე არაფერი ხარ” ამბობს ხმა
“ყველაფერს შენ გარეშე მივაღწიე” ვეუბნები ხმას
“ჩემ გარეშე არაფერი ხარ” იმეორებს ხმა
“Lettres de Cachet” - (“წერილი ბეჭდით,სამეფო ბრძანება”) ვეუბნები ხმას და დაღლილობისგან აკანკალებულ თითს სასხლეტს ვუსვამ და საფანტი სარკეს ამსხვრევს, თხელ კედლებს ხვრეტს. და კედელზე ჩემს ჩრდილში იკარგება.
“ჩვენ რევოლუცია ვართ” ამბობს ხმა
“ჩვენ კიბოს ბოლო სტადია ვართ”.
  “ჩვენ ერთი ვართ” ამბობს ხმა.