ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

  ქუჩა დედამოტყნულია ჩემნაირი გამოუცდელი ტიპებისთვის. არასოდეს იცი როდის დაგახევენ ყურებს (და არამარტო ყურებს)
  ძილის დროს შფოთვები დამჩემდა.. მშიშარა არ ვარ, გადაჭარბებულად ფრთხილი ვარ. ძია რალფმა ამიხსნა, რომ ოჯახიდან გამოექცეულებს, თავიდან სულ ასე სჭირთ.. დამფრთხალები და მარტოსულები არიანო.. მარტოსული იქაც ვიყავი, ვაჟასთან ერთად და საერთოდ ყველგან მარტო ხარ, სადაც შენი მიწა არაა.. გიჟი პატრიოტი კი არა ვარ, ბრიტანეთის ქუჩებში დროშით და მიაუს ძახილით ვირბინო. უბრალოდ თავს მარტო ვგრძნობ, უბრალოდ სახლი მინდა, ოჯახი..
  რა ქალივით დავიწყე წუწუნი. იმედია ამ ფრაზის გამო ფემინისტი თამილა არ წამითაქებს თავში.. თამილა ნაგავსაყრელის ყველაზე მოხუცი კატაა. არც კნუტები ჰყავს და არც კაცები ჰყოლია. ბიჭები ამბობდნენ ეგ სტერილურიაო. პატრონმა გაუჩალიჩა მოკლედ.. ზოგჯერ მეცოდება თამილა. ბოროტი არაა. შევამჩნიე ქუჩის კნუტებს თავის წილი რძე როგორ დაუთმო.. ჩვენთან ყველაფერი ოდნავ მომჟავოა, მაგრამ არ გკლავს.. იმ სირობა ფრაზასავით გამომივიდა "რაც არ გკლავს, გაძლიერებსო." მეეჭვება ყელში გაჩხერილი თევზის ფხა კუნთებში მიმდიოდეს..
  ძია რალფი, სამფეხა ძაღლი. ჰო, ადრე ძაღლებს ვერ ვიტანდი, მაგრამ რალფის გაცნობის მერე ბევრი რამ შეიცვალა.. ფეხი ავარიის დროს დაკარგა, როცა თავისი პატრონის მანქანას აედევნა, სიყვარულით ანთებული გულით და თვალებით.. წაუყვანია პატრონს საავადმყოფოში და ვერ უშველეს ნატკენ თათს. ერთ დილას კი, ნახევრად შეხორცებული ჭრილობით ქუჩაში გაიღვიძა.. საცოდავი, ქუჩებში დაწანწალებდა და ეძებდა პატრონს.. როგორც იქნა სახლს მიაგნო და ეზოში სრულიად ჯანმრთელ ლეკვს რომ მოკრა თვალი, კოჭლი ძუნძულით წამოვიდა უკან.. უკან რა, წამოსასვლელიც არ ჰქონდა. უბრალოდ წამოვიდა. მას შემდეგ აქ ცხოვრობს, კარდონის ყუთში, რომელიც წვიმამ გვარიანად გამოჭამა. რალფი ფიქრობს, რომ შეიძლება მხოლოდ შენი სამი თათი გიყვარდეს, სანამ ჯერ კიდევ გაქვს.
-და ადამიანები ძია რალფ, არ უნდა გვიყვარდნენ?
-კი, უნდა გვიყვარდნენ. იქამდე, სანამ შეგვიძლია გვქონდეს ოთხი თათი..
  აქ ყველანი საცოდავები და მარტოსულები ვართ.. განსაკუთრებით ზამთარში, როცა საბანს არავინ დაგვაფარებს მძინარეს. ჩემზე არ ვდარდობ. კიდევ ბევრი ცხოვრება მაქვს, მაგრამ როცა ვუყურებ, როგორ ცახცახებს საბრალო რალფი სიცივისგან, ერთი კითხვა მიტრიალებს მხოლოდ:
-ნეტავ ძაღლებს, კატებივით ცხრა სიცოცხლე აქვთ?