I .  რა ბედნიერია ის, ვინც გათავისუფლდა

სასამართლოს დავისგან, ქალაქის ხმაურისგან;

ვინც თავისი მიწის ჰაერი ჩაისუნთქა

და არ გაგულისდა.


II. ის, ვინც მდიდარია რძით და ყანაში პურით

ვისაც საყოლი აცმევს სამოსს;

ის, ვისაც ხეები უჩრდილავენ ზაფხულში, –

ზამთარში ბუხარი ამობს.


III. დალოცვილი იყოს ის, ვინც უშფოთველად ელის

საათების, დღეების და წლების მდინარებას,

ჯანი აქვს მთელი და გონება აქვს ქველი

მშვიდი, როგორც დიადემა.


IV. ღამის მსუყე ძილი, სწავლა და გართობა

ერთად – რეკრეაციით;

უმანკოება და სულის გალღობა 

მედიტაციით.


V. დამაცადეთ, ვიცხოვრო უჩუმრად, უსახელოდ

და ასევე უდარდელად მოვკვდე;

გაპარული ამქვეყნიდან სამუდამოდ, უსაშველოდ,

ვერა ქვა ვერ იტყვის, თუ სად ვცხონდე.





Solitude - An Ode - Alexander Pope



I. How happy he, who free from care

The rage of courts, the noise of towns;

Contented breaths his native air,

In his own grounds.


II. Whose herds with milk, whose fields with bread,

Whose flocks supply him with attire,

Whose trees in summer yield him shade,

In winter fire.


III. Blest! Who can unconcern’dly find

Hours, days, years slide swiftly away,

In health body, peace of mind,

Quiet by day.


IV. Sound a s l e e p by night, study and ease

Together mix’d; sweet recreation;

And innocence, which most does please

With meditation.


V. Thus let me live, unheard, unknown,

Thus unlamented let me dye;

Steal from the world, and not a stone

Tell where I lye.