მაგ თვალებიდან ბობოქარი ზღვის სილურჯე აღწევს ჩემამდე,
ავდგე წავიდე,  ბევრჯერ ვცადე, მოფიქრალმა გადარჩენაზე
მაგრამ ტკბილია ეს მიწა და ძვირი უფრო, ყველა მღირვალზე
ძვირი მიჯდება, მიჭირს ზრუნვა ჩემი სულის ბედისწერაზე.
მოხდეს რა უნდა, მოხდეს რაც კი  გარდუვალად მოსახდენია,
მაინც  სვავები ძვლების თრობით კავდებიან, თავს დაგვჩხავიან,
ღმერთი იზრუნებს ჩვენი მიწის, ენის, სულის გადარჩენზე
რადგან სამყარო თუმც მუდმივი, მიუდგომი, მაინც ცვლადია.
ამ მიწაზე კი, ამ საოცარ, გულთბილ მიწაზე სვავნიც, მერცხალნიც
მხეცნიც,  კაცნიც, მტრობენ ერთურთს და როგორღაც ერთად დადიან.