თოვლი მოსულა, აუვსია მთლად  არემარე,
დილა გათენდა უთეთრესი, შენ დამემალე...
შენი სითბოთი ნუ დაადნობ  ამ ფიფქებს  მალე,
არ მინდა  გაქრეს  ყველა ფიფქი , ჰოდა დამალე
ხელებში, მკერდში და უბეში, ყველანი ერთად,
რომ მისი ბედი, ხანმოკლეა,  გულივით ფეთქავს;
ეფემერაა მისი ყოფაც, წუთივით მოკლე.
ნუ მოინდომებ, რომ ეს ფიფქიც ახლავე მოკვდეს.
თუ ჩაიხუტებ, ერთგულებას ნუღა  თხოვ კრისტალს
რადგანაც  ფიფქის მხოლოდ წვეთი  დაგრჩება დიდხანს...
თოვლივით ცივი , შენსავით თბილი, კონტრასტი - დილა
გათენდა, თეთრი, უთეთრესი, იფრქვევა  ციდან,
მე  ჩემს შეხვედრას  ამ ფიფქებთან  დავარქვი  ფიქრი
შენ დამემალე,  შენ სითბოზე  მიყვება ფიფქი...