თუკი ახლა
თვალებს გაახელ,
შენს ახლოს რომ ხეა
იმის ტოტებად გადავიქცევი
და სიცოცხლის
სიმღერას შემოგბერავ.
ჩემი ფოთლების ჩრდილში
დაგასვენებ, როგორც
ამაღლებულს, როგორც
მოთმინებას რაიმე დიდისადმი.
თუკი მუხლებს მოკეც
და წამოდგები,
ლომის ღრიალში
ბავშვად დავიბადები
და შენთან ერთად მინდორ-მინდორ
იმდენს ვირბენ,  სანამ
ბედნიერებისაგან  არ იტკენ მუცელს,
სანამ არ დაიღლები.
შენს სოფლად
გავმწვანდები
და მერცხლების ხმაში მოვალ,
რომ გაზაფხული დავთესო შენში
და სურნელება ათას ყვავილის;
ხოლო ზამთრისას რომ გათოვდება,
რაც კი ფიფქები
შემოგადნება პირზე,
ყველა ჩემი ხელი იქნება
შენდამი გამოწვდილი: -
ოღონდ მოიშორე,
ეს წითელი ლაქა შენს საფეთქელთან
და მე რადაც გინდა
იმად გადავიქცევი,
ქვად,
ზეცად თუ ცეცხლად,
შენ რადაც გინდა.