ემილი დიკინსონი - ტვინით ვიგრძენი დაკრძალვის სცენა (280)

ტვინით ვიგრძენი დაკრძალვის სცენა,
ჭირისუფალთა უწყვეტი რიგით
და არ წყდებოდა ეს ბოლთის ცემა,
მიცვალებულის სასახლის ირგვლივ.

ველოდი სულის საოხად მღერას
როდესაც დასხდნენ, თუმცაღა კრინის
ნაცვლად გაისმა  ნაღარის დგერა 
და არ შემეძლო გაღება კრინტის.

როცა დრო დადგა კუბოს წაღების,
სული ძლიერი ჭრიალით შედრკა,
თითქოსდა ეცვათ ტყვიის წაღები
და სივრცემ იწყო ზარივით რეკვა.

ერთ ზარად იქცა ცათა სიმყარე,
ყოფიერება - ერთიან ყურად,
გადავეყარე შემდეგ სიწყნარეს
და ის ვირჩიე ჩემს ნავსაყუდლად.

მერე დამეწყო გონის გაფანტვა,
ვიძირებოდი სულ უფრო ქვემოთ,
სამყაროებთან შეხლა მტანჯავდა
და გამეთიშა გონება შემდგომ.

4 აგვისტო, 2019 წ.



Emily Dickinson -  I felt a funeral in my brain (280)

I felt a Funeral, in my Brain,
And Mourners to and fro
Kept treading — treading — till it seemed
That Sense was breaking through —

And when they all were seated,
A Service, like a Drum —
Kept beating — beating — till I thought
My Mind was going numb —

And then I heard them lift a Box
And creak across my Soul
With those same Boots of Lead, again,
Then Space — began to toll,

As all the Heavens were a Bell,
And Being, but an Ear,
And I, and Silence, some strange Race
Wrecked, solitary, here —

And then a Plank in Reason, broke,
And I dropped down, and down —
And hit a World, at every plunge,
And Finished knowing — then —