გადავწიოთ „ინეტის“ - ჭუჭყიანი ფარდები,
გამოვაღოთ ეკრანის - ცრუ-პირფერი ფანჯარა...
ჩვენო ტკბილო სამშობლო, უფრო რომ გვიყვარდები,
ვიცით, მტრის ბუნაგები, ამან გადააჯავრა...

გვაჯერებენ იმას, რაც, თვით მათ მთავარს არ ჯერა,
დამწვდეული რომ არის, ხელ-ფეხ-სინდის შეკრული...
ჩვენი მიწის ცისკენ სვლა, ვერავინ გააჩერა,
ვხედავთ, დღესაც არაა - გამონაკლისეული...

თუმცა, ბრძოლა მძიმეა, შვება გვერდით თან მოსდევს,
გამოგვრწვთნის და, როგორც სულ, არასოდეს გვშორდება...
ჩვენს ჭირს წუთისოფელში, ვიცით არა გამოლევს,
ისიც ვიცით, ეს ჭირი - მხოლოდ გვაახლოვებდა...