გვირაბის ბოლოს სინათლეს ვლანდავ,
მივრბივარ მისკენ ლაღი და ხელი.
შენ მეუბნები, შევჩერდე რადგან
ფიქრობ რომ მოქრის მატარებელი.

მე სულ კალმახის ჟინით ვარ სავსე,
თუ არ ვისწრაფვე ვით მივწვდე მიზანს?!
ჩემი აზრები შვილს მივამსგავსე,
ყველგან ყოველთვის მირჩევნის სხვისას.

ჩვენი შექმნილი საქმეც და ფიქრიც,
აქეთ გვქმნიან და გვარქმევენ სახელს.
შენებრ შეჩერდის მრჩეველი, ფიფქი,
დამეხსნას... შიშს და სისუსტეს ამხელს.

გვირაბის ბოლოს მოჩანს სინათლე,
დაე აღმოჩნდეს მატარებელი.
მაინც გავქრები გვიან თუ ადრე
სხვა რამე არის სადარდებელი…

ეს ნაკვალევი რომ ვქმნიდი გულით
თუ გამოდგება სხვებისთვის საზრდოდ,
თუ მისახელებს ჩემს მშობლებს მუდმივ
და არ შემირცხვენს შვილებს არასდროს.