და ი ს ე ვ
ავტ: ნ ე ქ ტ ა რ ი

ქუჩაში ახლად დაგებულ ფილებს
ვეღარ ვაშორებ მზერას  ამწუთას,
აგვისტოს თვე დგას თბილისში ახლა,
უმოქმედობა სულს როგორ ხუთავს.

უფრთო ფრინველებს ვამსგავსებ ირგვლივ,
უიმედობით დათრგუნვილ ხეებს,
არ ვიცი მართლაც, თუ მეჩვენება,
აქ უხილავი აგებს მახეებს.

ველი აპრილს და ფრთათეთრ მაისებს
და ყვავილწნულით მორთულ სახეებს,
თორემ ამგვარი უფერულობა,
სუნთქვას აძნელებს, ლამის ახევებს.

ვხარობ იმ ლამაზ ერთი მაისით
ალუბლებმა რომ თოვლი დაისხა,
ახლა ის მინდა მითხრან ქარებმა, 
რომმ მომიტანენ ხალისის მისხალს,